48 



en een jong op 29 Juli waargenomen. Na 8 Augustus werd de eer- 

 ste 10 dagen geen enkel voorwerp gezien, doch van 18 Augustus 

 af waren ze in vroege morgenuren op mooie dagen meest in klein 

 aantal te vinden als rüstende trekkers. Wij mögen dus wel aan- 

 nemen dat de laatste broedvogels vöör Augustus verdwenen en 

 dat de trek niet begon voor de tweede helft van die maand. De 

 soort schijnt in meerdere paren op het eiland te broeden, o. a. in 

 voor de vogels opgehangen kistjes. Minstens 5 stuks vonden we 

 dood als mummies. 



Waar zou een huis staan en toch de Musch outbroken? Zeker 

 niet op Rottum! Het was moeilijk ze te teilen, want ze waren 

 meest in partijtjes bezig in de helm, waar ze de zaadjes uit de 

 aren pikten; je vond dan hier en daar een deel, een paar maal 

 echter telden we er meer dan 30. De jongen waren, vooral in de 

 laatste helft van Augustus, in den rui, waarbij de winterkleed-keel- 

 vlek der mannetjes schuchter door het grijs te voorschijn kwam. 

 Er waren minstens 4 oude mannetjes en één van hen leerde Veew^ey 

 direct als gevaarlijk kennen, zoodat de vogel steeds alarmeerde als 

 hij hem in het oog kreeg! Hij stoorde zieh niet aan andere Eilan- 

 ders en scheen te begrijpen dat het gevaar niet in het geweer, 

 maar in den mensch schuilde, want hij alarmeerde evenzeer als het 

 geweer werd meeged ragen als wanneer het thuis stond. 



Meest hield een flinke troep zieh in den stuifdam op en als het 

 niet te hard woei, toonden ze groote voorliefde voor den ronden korf 

 in den top van de groote baak, die ze als hun eigenlijk buitenver- 

 blijf scheuen te beschouwen! 



Ze schijnen 's winters op het eiland te blijven, de voogd was 

 vol verbalen over hun makheid bij het voeren! 



Akkerleeuweriken broeden algemeen op het eiland, waar 

 ze tijdens ons verblijf meestal troepsgewijze voedsel zochten in de 

 läge vlakten. Een geheel geel-witte vogel was meestentijds in de 

 vlakte onder de boerderij aan te treffen. Van wegtrekken der vogels 

 bleek ons niets. 



In talrijkheid werden ze door de Graspiepers nog ver over- 

 troffen. Wat konden er met regenachtig weer veel in den takkenbossen- 

 stapel zitten! Tegen den avond trokken ze zieh meestal in do hooge 

 helm terug, waar ze overigens dooi- hun aanwezigheid het zoeken 

 of terug-vinden van Zangertjes zeer bemoeilijkten. 



Vorder bezit Rottum de Witte Kwikstaart als broed vogel en 

 daar in de laatste week van Juli verscheidene malen 3 oude vogels 



