5Ô 



Wemelen van druk klein goed en het wrakhouten hek om het aard- 

 appelveldje was dan de uitkijkpost voor alio vogels, die insecten 

 vingen in de lucht. Als er niet te voel werd been- en weergeloo- 

 pen, kon ook do boordorij-tuin met zijn appolboompjes zeer gezocht 

 zijn en bij zuidoosten wind trokken massa's trekkertjes zieh terug 

 in de duindoorngroep achter Mees Toxopeus' huis. Was het warm 

 en zonnig, dan was het een lust het plateau te bezoeken met „het 

 huis op den heuvel" en de ruines en fundamenten der vroegere 

 voogdswoning, waar de Gekraagde Roodstaarten zieh wellicht tus- 

 schen de vervallen oudheden droomden van een warm Afrika. 

 Overigens hing hot bezoek op bepaalde plaatsen sterk af van de 

 windrichting (wind speelt op een eiland een belangrijke rol!) en 

 het lag aan hot verschillend karakter dezer vogels dat de Paapjes 

 en Draaihalzen het aardappelwrakhek beminden en de Tapuiten de 

 vlakte rechts van de kleine baak. 



Het spreekt vanzelf dat onze wandeling zieh aan deze punten 

 had aan te passen en dat wo den eonen dag geduldig de duindoorn- 

 groep bespiedden, terwijl we hem den anderen dag slechts even af te 

 kloppen hadden. Daar echter voornamelijk het bewoonde deel van 

 het eiland de vogels interesseerde, hielden wo vast aan één bepaalde 

 route die dagelijks een paar maal afgeloopen word. Deze begon met 

 een bezoek aan den boerderij-tuin en de takkenschutten voor het 

 huis. Daarna werden de duindoorns bezocht en Mees Toxopeus' 

 tuintje. Langs de takkenbossen die op drukke dagen steeds het 

 langst ophielden, kreeg het aardappelveldje een bourt en de kleine 

 baak. Door de groene vlakte met zijn talrijke Tapuiten kwam je 

 dan in het kreekenterrein, waar alleen bij hoogen stand van de zee, 

 als de kreeken volliepen, water was te vinden en je dus kans op 

 steltloopers had, maar waar tijdens perioden van laag water alles 

 droog viel. Om de punt der Meouwenduinen bereikte je de groote 

 baak, aan het eind van den „stuifdam". Vöör de baak was een 

 vlakte, met zeekraal {Salicornia herbacea) begroeid, waar het heel 

 moeilijk was de Tapuiten te vinden als ze zieh niet verroerden. 

 De stuifdam is een zandwal met rij shout dat in Vierkanten geplant 

 is om het aanstuiven te bevorderen. Het was vermoeiend dien dam 

 af te zoeken, maar wanneer wij met ons beiden waren, was er 

 geen dankbaarder werk op het heole eiland en met stuifweer leerde 

 je, waartoe de zangertjes gebracht werden. Onze zoekmethode be- 

 stond daarin dat we alle vogeltjes vöör ons uitdreven naar hot eind. 

 Dat ging gemakkelijk, want een vogeltje dat overdag niet trekt en 



