51 



liever geen groote afstanden vliegt, denkt er nauwelijks over in 

 een boog om je been te vliegen. Aan het eind hadden we dan alle 

 bewoners bij elkaar en als wij ons nu maar rüstig hielden, kwamen 

 ze één voor één het rijswerk doorscharrelen om den dam weer te 

 bezetten. Meest kregen we ze dan prachtig te zien. Dat neemt niet 

 weg dat enkele vogels een heele stuifdamlengte been en terug wer- 

 den achter volgd vöör ze herkend waren. 



Deze wandehng duurde 's morgens meest 3 tot 6 en 's middags, 

 als ze herhaald werd voor de telling, 2 tot 4 uur. Hieruit volgt tegelijk 

 onze dagverdeeling: 's morgens trek noteeren en vogels zoeken, na 

 de koffie prepareeren en inschrijven, van 3 of 4 uur af de telhng 

 tot 6 à 7 uur. Opgemerkt zi], dat Bkouwer's indeeling heel anders 

 was, daar er tijdens zijn verblijf nog geen trek van zangvogels was, 

 waardoor zijn meeste voetstappen op het wad zijn afgedrukt op 

 zoek naar steltloopers. Hier voor ontbrak later de tijd. 



Met een enkel woord zeiden wij al dat de meeste zangertjes te 

 zien waren tegen den avond. Hoe ongehoord het ook klinken möge, 

 de trekkers maakten er hun lijfspreuk van: „hoe later op den dag, 

 hoe schooner volk"! Voor deze toename gedurende den dag (zie 

 Dagelijksch Overzicht onder 24 Augs. !) weten wij twee redenen. 

 De eerstft is deze: de zangertjes die land onder zieh zien tijdens 

 het licht-worden in de ochtendvroegte, zullen strijken. De vogels 

 echter die op de Sternpunt streken in de helm, aanvankelijk blij 

 dat ze land bereikten, zullen, zoodra ze eenigszins zijn uitgerust, 

 rond zien of er geen „heimischer" oord te vinden is dan een stuif- 

 vlakte of zeereep. Soms kwamen we ze tegen: een Roodstaart die 

 de läge zuidvlakten over vloog, een Fitis die zijn helmduin verliet. 

 Ze schijnen slechts kort te blijven in dergelijk terrein, zoodat uit 

 de helm opgejaagde zangertjes tot de zeldzaamheden behoorden. 

 Gelukkig maar, want wij vermochten deze trekkers negen van de 

 tien keeren niet te herkennen. 



De tweede reden voor toename gedurende den dag ligt daarin 

 dat niet alle vogels dicht bij land waren toen het licht werd. Vele 

 vlogen nog ver van land, genoodzaakt hun reis bij daglicht te ver- 

 volgen boven het gevreesde groenblauwe water van een woelige 

 zee. Sommige krijgen land in 't zieht als de zon nog maar kort 

 schijnt, andere pas in den middag. Deze hebben dus een körten dag 

 en het is geen wonder dat ze „busy" zijn als de nacht komt en 

 de reis moet worden voortgezet. Soms jaagden ze nog als ze nau- 



