152 



ondorwijl op oon naburig houvoltjo wachten, ondor voortdiirond fluiten. 



't Beste was toon versproid te gaan liggen en op een gegeven, 

 afgesproken tijd op te springen, om zoodoende het dier van het 

 nest te zien komen. Om ons te verschuilen moesten wij echter 

 een honderdvijftig meter teruggaan. Het was een groot toe val, dat 

 ik toen het hierbij afgebeelde legsel vond, verscholen in een van 

 de weinige kleine heipollen, met de opening van mij afgekeerd, 

 zoodat ik de eieren pas zag liggen, toen ik er vlak naast stond; 

 een prachtig gezicht; het grootste ei lichtgroen mot slechts een 

 zeer donkeren krans om de stompe pool, vorder — evenals bij een 

 veel voorkoraend Stema-eilype — geheel en al effen; het dwerg-ei 

 daarentegen meer bruingeel met verspreide vlekken. 



Toen ik de eieren uit het nest nam, bemerkte ik tot mijn teleur- 

 stelling, dat in het grootste ei een scheur was (op de afbeelding 

 bij de spitse pool te zien), waardoor geel gekleurde mieren (Lasius 

 flavus?) naar buiten liepen, die het ei reeds grootendeels hadden 

 leeggegeten. De vroeger door mij gevonden vogelnesten, die door 

 mieren waren bezet, waren steeds door de ouden verlaten; ik dacht 

 niet anders of dit zou ook hier het geval zijn en dus moest er 

 nög een nest liggen. Na een kleine twintig minuten gelegen te 

 hebben, sprongen wij op en zagen toen den vogel van het boven 

 beschreven legsei wegloopen. Er deed zieh dus het merkwaardige 

 geval voor, dat dit dier zat te broaden op eieren, waarvan het 

 eene een dwerg-ei en steriel, het andere gebarsten en door mieren, 

 onder den broedenden vogel door, uitgegeten was! 



Op onzen terugweg zagen wij het dier wederom van het nest 

 loopen; doordat wij stil bleven liggen, kwam het spoedig terag en 

 zette het zieh op de eieren. 



Opmerkelijk was tevens hoe de vogel, na eenige keeren veront- 

 rust te zijn, veel langer op het nest bleef, mits wij maar niet te 

 dicht bij kwamen. 



Utrecht, Juli 1922. • 



