IßO 



Thans vindt lüj: okoi-kleurige, licht-gele, roomkleurige, grijsachtig 

 witto, heel licht-mauvokleurige en bleek-rosekleurige. Het pigment 

 der vlekken is onveranderd zwart- tot bleek-bruin gebleven ; eveneens 

 bleef de vorm constant: als regol namelijk ovaal met breede punt. 



Dat tot iieden de dieper liggende vlekken bij de Papegaaiduiker- 

 eieren nagenocg onopgemerkt gebleven zijn, kan ik Mr. Bunyard 

 niet toegeven; althans niet wanneer Inj daarmede zeggen wil dat 

 ze in de oölogische literatuur vrijwel „verwaarloosd" zijn; oudere 

 Duitsche auteurs tocli maken er wel degelijk reeds melding van; ik 

 laat hier, om er één te citeeren, de bcschrijving volgen, door Thiene- 

 MANN ') nu bij na 85 jaren geleden van het onderhavige ei gegeven, 

 waarvan vooral het (door mij) gespatiöerde, in verband met Mr. 

 Bunyard's hypothèse, opmerkenswaard is: „ihre Farbe ist graugelb- 

 „lichweiss, zuweilen nur mit aschgrauen, verwaschnen, einzelnen 

 „Flecken, meist aber auch noch mit blassen, graubraunen 

 „und hellbraunen Flecken, Fleckchen und Schnörkeln, 

 „welche nach der Basis zu einen Kranz bilden, nur selten aber 

 „etwas lebhafter werden". 



WiLLUGHBY -), de oudste der Engeische ornithologen, wier werken 

 ik heb kunnen raadplegen, beschreef, nu ruim 245 jaren geleden, 

 het ei als „reddish or sandy" gekleurd; ook toen reeds kwamen er dus 

 eieren van F. arcHca met rood- of rosachtige grondkleur voor. 



Wanneer de buitenste vlekking der eieren van F. arctica (een 

 holenbroeder) thans werkelijk in een progressief stadium vor- 

 keert, zal het m.i. de raoeite waard zijn na te gaan of er zieh 

 ook sporadische gevallen van v e r a n d e r d e n e s t w ij z e voordoen. 



1) F. A. L. Thienemann, System. Darstellung- der Fortpflanzung der Vögel 

 Europa's. Leipzig, 18:38. 5e Abth., pp. 55—56. 



'2) The Ornithology of Francis Willughby (Ornithologiae Librl Très. Londini, 

 lG7ü), translated by John Ray. Jjondon, lü78. F. o-Jü. 



