14 



hanen ciTm brain zijn gekleurd, doch alleen bij hanen van 3 jaar 

 en ouder. De jonge haan is, om 't zoo maar uit te drukken, 

 geheel gelijk en gelijkvormig aan de hen. Sporen zijn nog niet 

 aanwezig en de slagpennen zijn, evenals bij de nennen, jonge en 

 oude, brain met zwarte dwarsbanden. Eerst in net derde jaar 

 ontwikkelen zieh bij den haan de sporen, die met den ouderdom 

 grooter worden, en komen de verlengde staartdekveêren, de zoo- 

 genaamde staart, hoewel deze niets met den eigenlijken staart ge- 

 meen hebben, te voorschijn, en wel in net laatst van Maart of be- 

 gin April. De verlengde staartdekveêren kunnen eene lengte hebben 

 van 1 meter 40 cm., doch ik moet hierbij aanteekenen, dat deze 

 lengte de grootste is die ik geconstateerd heb. De vin cht van den 

 pauw is in 't begin zwaar en plomp, doch, eenmaal „op de pennen", 

 vliegen deze vogels verbazend snel. Ik zag deze vogels wel boven 

 de hoogste boomen vliegen, hetgeen een prachtig gezicht was, en 

 het kwam mij ook voor, dat zij in 't geheel geen last hadden van 

 den langen staart. In den broedtijd merkt men weinig van de 

 hennen, welke dan ook de onmogelijkste plaatsen opzoeken, om 

 op den grond, in een vrij groot en slordig, van drooge bladeren en 

 gras gemaakt nest, hunne eieren te leggen. Een enkele keer vond 

 ik 3, meestal 4 vuilgele met grootere en kleinere bruine vlekken 

 bedekte eieren in een nest. Steeds heb ik geconstateerd dat de 

 Javaansche pauw het nest op den grond maakt, in tegenstelling 

 van den Br.-Indischen pauw, waarvan een paar, zelfs op ± 25 voet 

 boven den grond, in een boom op mijn erf een nest gebouwd had. 

 Het verhaal dat waar tijgers zijn ook pauwen voorkomen, is niets 

 dan een „volkspraatje". De zaak is dat beide diersoorten zeer 

 schuw zijn, en ieder voor zieh de diepste en meest afgelegen wil- 

 dernissen opzoekt. Doch op Java weet ik verscheidene plaatsen 

 waar veel tijgers voorkomen en geen enkele pauw, en andersom 

 plaatsen waar veel pauwen voorkomen en geen enkele tijger. 



Als ik over pauwen hoor spreken of er aan denk, komt mij steeds 

 een beeld voor oogen, dat ik niet licht vergeten zal. Met een mijner 

 vrienden was ik namelijk eens op weg naar een jachtterrein in 

 het zuidelijk gedeelte van de Preanger. Wij zaten beiden te paard 

 en hadden een gevolg van 3 Soendanezen, ook allen te paard, toen 

 wij van af den weg waar wij reden, op niet te grooten afstand en 

 op een geheel kaal, als 't ware schoon geveegd plekje grond, 7 

 pauwen, 3 hanen en 4 hennen, een reguliere quadrille zagen dansen. 

 De hennen, zoowel als de hauen hadden de staarten omhoog ge- 



