16 



hij zieh eerst het water van den kop, en in 't volgencle oogenblik 

 deed hij weder een aanval op mijn vriend. Het kostte ons beiden 

 veel moeite den vogel te verjagen. Een andere pauwhaan wistaltijd 

 precies het uur, waarop ik geregeld een bad nam. In een groot 

 ravijn, vlak bij mijn huis gelegen, had ik een .groot zwembad doen 

 inrichten, waarheen een groote steenen trap leidde. Halverwege 

 deze trap stond het beest mij dan op te wachten en had ik dikwijls 

 cie verwoedste aanvallen te doorstaan. Vooral voor mij ne gasten, 

 die van het zwembad wilden proflteeren, was het hoogst onaange- 

 naam aan zulke aanvallen bloot te staan. Het werd op 't laatst 

 zoo erg, dat ik er eindelijk toe moest besluiten, ora den vogel te 

 doen afmaken. En niet alleen is die boosheid en verwoede vecht- 

 lust van den Javaanschen pauw geconstateerd geworden bij die 

 voorwerpen, welke door menschen zijn gefokt en opgevoed, zoo- 

 genaamde tamme pauwen dus, doch het volgende bewijst, dat 

 ook in den wilden staat Pavo muticus van huis uit een echte 

 boosdoener is. Ik woonde in de Preanger aan den voet van den 

 „Grooten Berg", den „Goenoeng Gëde", en ging nog al eens naar 

 eene plek halverwege den berg, waar veel pauwen voorkwamen. 

 Dat waren voor mij gelukkige en prettige dagen. Den dag van te 

 voren zond ik een paar jachtjongens met mij ne tent en ge- 

 weren vooruit en volgde dan den volgenden morgen te paard. 

 Het terrein is daar begroeid met hoog bosch, oerwoud, en hier en 

 daar waren kleine stukken grond, door inlanders ontgonnen waarop 

 zij tabak teelden. Op een keer dat ik daar weder aan 't jagen was, 

 kwamen een paar van die inlandsche tabakplanters mij een vree- 

 selijk verhaal doen van een pauwhaan, die zoo brutaal optrad, dat 

 de respectievelijke vrouwen niet meer aan 't wieden en schoon- 

 houden van den grond te krijgen waren, daar zij voortdurend door 

 den pauw gemolesteerd werden. Ik was er natuurlijk dadelijk toe 

 bereid om de menschen van dien „duivel", zooals zij het beest 

 noemden, te bevrijden. Doch, zooals het bleek, was dat gemakkelijker 

 gezegd dan gedaan en het is mij niet mögen gelukken den pauw 

 onder schot te krijgen. 'tWas alsof hij ruiken kon dat er onraad 

 was en hij hield zieh steeds op een eerbiedigen afstand, zoolang ik 

 daar was. Twee malen heb ik den vogel van uit de verte kunnen 

 observeeren en telkens scheen hij mij toe, een bepaalde reus te 

 zijn onder de pauwen. 



Of daar nu nog het „pauwenschrikbewind" heerscht? Qui sait! 



