30 



In 1815 vermeldde Temminck, dat de Ivoormeeuw, Pagophila ebur- 

 nens (Phipps) door hem in Nederland was waargenomen ; in zijn 

 Manuel p. 498 zegt hij woordelijk: „Je ne connois cet oiseau que 

 dans son plumage d'été; le seul individu vu par moi, et que j'ai 

 tué au printems sur nos côtes, étoit tout blanc." en op p. 499 

 voegt hij nog toe : „accidentellement sur les côtes de Hollande". 

 "Waar dit voorwerp gebleven is, is helaas niet bekend. Uit de wijze 

 van mededeeling zou men kunnen opmaken, dat het exemplaar, 

 om welke redenen ook, niet geprepareerd is geworden, en dus geen 

 deel uitmaakte van de verzameling opgezette vogels, die Temminck 

 in 1820 aan het Rijk verkocht, en die de basis vormde van het 

 tegenwoordige Rijks Museum van Natuurlijke Historie. Deze meeuw- 

 soort, die de grootte heeft van de Kleine zeemeeuw, is in het volko- 

 men kleed geheel wit, met gelen, aan de basis groenachtigen snavel, 

 een rooden oogrand en zwarte pooten ; jonge dieren zijn wit, met 

 donkergrijze vlekken op de rugzijde, en met keel en kopzijden van 

 deze zelfde kleur. Zij bewoont het hoogste noorden der beide wereld- 

 deelen en wordt zelden in zuidelijker breedten aangetroffen ; in Europa 

 is zij zeldzaam waargenomen in Scandinavie, in Denemarken, in Enge- 

 land, in Noordwest-Duitschland, in Noord-Frankrijk en in Zwitserland. 



Ook van de Noordamerikaansche Bartramia longicauda (Bech- 

 stein) is door Temminck in 1820 in de tweede uitgave van zijn 

 Manuel (seconde partie, p. 650) vermeid, dat een voorwerp door 

 hem geschoten werd in ons land. Dit voorwerp is eveneens niet 

 meer aan te wijzen; onmogelijk is het niet, dat een van de 

 beide voorwerpen in het Leidsche Museum, door Schlegel vermeld 

 in den Catalogus der Scolopaces als Actitis bartramius nos. 7 en 8, 

 „étiquettes par feu Temminck comme ayant été tués en Europe", 

 het bewuste exemplaar is. Temminck zegt van het door hem ge- 

 schoten voorwerp: „Ce rare oiseau, dont je n'ai rencontré qu'une 

 seule fois un individu sur nos côtes, a été tué en automne"; om- 

 trent het voorkomen in Europa zegt hij verder: „De passage, très- 

 accidentellement en Allemagne et en Hollande". Deze strandlooper 

 gelijkt wel iets op een wijfjes-kemphaan, heeft een even körten sna- 

 vel, doch een dubbel zoo langen, bruingrijzen, van zwarte dwars- 

 banden voorzienen staart. Hij bewoont Noord-Amerika, en werd 

 eenige malen, hoewel steeds zeldzaam, in Europa waargenomen, het 

 meest nog in Engeland. 



Leiden, Maart 1912. 



