leide van twee peons te paard en van eenige honden. Nog een halt 

 uurtje rijden en in de verte zie ik eenige roodgeverfde gebouwen 

 dicht bij de zee. Deze zijn net doel van den tocht, althans van de eerste 

 étape, en dââr zullen wij lunchen. Hoewel mijn paard nat bezweet 

 is, wordt het toch eenvoudig zooals het is, aan een paal gebunden 

 en niemand bekommert zieh er om. 



Ik ga lunchen en na den lunch geleidt mijn gastheer mij naar een 

 riviertje in de buurt, dat hier en daar een vijvertje vormt. Daar 

 vind ik allerlei eenden die alweêr zeer mak zijn en mij vlak bij 

 laten. Het zijn Da fila spinicauda, Nettion flavirostris, Nettion versicolor, 

 Spatula platalea, die ik niet vermeld vind als voorkemende op Vuur- 

 land, en Mareca cliïloensis. Zij zwemmen daar rond, dood op nun 

 gemak, als waren zij tarn. Om half twee worden de paarden weer 

 bestegen. Eerst komen wij over vlak terrein, dan door eenig heu- 

 velland en eindelijk ligt een uitgestrekte vlakte, aan één kant be- 

 grensd door de zee, zoo plat als een biljarttafel aan mijn voeten. 

 Het geheel is begroeid met dof rosachtig gras, clat in polletjes 

 groeit, en overal ziet men vee, ditmaal koeien en vooral paarden. 

 Na eenigen tijd rijden zie ik in de verte gebouwen opdagen en 

 heuvels in 't verschiet. De gebouwen zijn het station Philipsbay 

 van de Explotadores compagnie, die bij na geheel Chil. Vuurland in 

 pacht heeft. Het grootste gebouw is de zoogenaamde grasserie, waar 

 duizenden schapen jaarlijks in verdwijnen om er in den vorm van 

 talk in vaten weer uit te komen. 



Na de inrichting bezichtigd te hebben rijden wij naar de woning 

 van den manager, die ±. een half uur rijden vercler in de heuvels 

 ligt, en waar ik ga logeeren. Heerlijk ligt deze woning in al de 

 grootsche verlatenheid van Vuurland. Heuvel op heuvel, totdat in 

 't verre verschiet alles in 't paars en purper van den horizont 

 verdwijnt. Den volgenden dag maak ik een wandeling door 't land 

 en vang daar een geelachtig vinkje, dat, niet in staat te vliegen, 

 voor mij uit fladdert. Het diertje was aan den vleugel bezeerd en 

 geheel vermagerd. Het was een mannelijk exemplaar van den heerlijk 

 mooien Phrygilus melanoäerus, den plaatsvervanger in 't Zuidelijk 

 halfrond van de ook bij ons 's winters voorkomende Sneeuwgors 

 (Plectrophenax nivalis), die in het hooge Noorden van 't Noordelijk 

 halfrond thuis behoort. Dit vogeltje is in hoofdzaak prachtig zacht 

 grijs gekleurd, met goudgeel in de vleugels en staart, z warte keel- 

 vlek door wit omvat, en zwart en wit om de oogen. Toen ik het 

 in de hand hield, liet het een vreemd, aanhoudend, zacht ritselend 



