en mijn valies gaat bij de rest op de kar. De man met de kar zal 

 den weg wijzen en in vlugge draf gaat hij vooruit. Wij bestijgen 

 nu de heuvels achter het plaatsje en betreden een golvend terrein 

 met gras en laag struikgewas begroeid, geheel zoncler boomen. De 

 rit zou ± 37-2 uur duren had men mij gezegd. 



Al heel spoedig kom ik längs een klein meertje waar een groot 

 aantal ganzen rondloopen. Het zijn allen zoogenaamde gestreepte 

 Magellaanganzen (GJdoep1i,aga dispar) ; het komt mij voor dat deze 

 soort op Vuurland haar hoofdzetel heeft, hoewel bijv. in den Cata- 

 logue of birds van 't Britsch museum niet eens vermeld wordt dat 

 deze soort op Vuurland voorkomt. Op 't vaste land van Chile dat 

 daar als woonplaats wordt opgegeven en dat ik van Santiago zuid- 

 waarts over de geheele lengte doorreisd heb, heb ik deze soort niet 

 ontmoet. Op Vuurland echter zag ik duizenden en weer duizenden. 

 Het zijn prachtige ganzen. Het mannetje is zwart en wit gestreept 

 met zwarte pooten. Het wijfje is bruin en zwart gestreept met 

 gelé pooten. Bij het vliegen vertoonen beide sexen de prachtige 

 witte schouders. Daar zij van gras leven en op Vuurland veel 

 schapenteelt gedreven wordt, worden zij door het uithalen der 

 eieren en doodmaken der jongen zooveel mogelijk geschaad. Men 

 gant den armen dieren het gras niet en wil dat de schapen ailes 

 alléén zullen hebben. Nog wat hooger stijgende heb ik een goed 

 overzicht over het land. Het is een eindelooze opvolging van met gras 

 en struikjes begroeid heuvelland, dat zieh verliest in 't verre verschiet. 

 De weg voerde längs een aantal meeren, sommigen zeer groot, 

 grillig van vorm, met diepe insnij dingen en hooge eilanden, anderen 

 rond en glad van oever als een gegraven vijver in een buitenplaats. 

 Soms was maar een gedeelte rond en om een hoek kwam op eens 

 een verlenging in 't gezicht die zieh vertakte en verdeelde zoover 

 als men zien kon. 



In een hoek van een groot meer waren zwermen gestreepte 

 Magellaanganzen en massa's Coscorobazwanen , die nun luiden 

 roep van Coscôrobâ bij mijn nadering lieten hooren. Verder veel 

 eenden. Deze eenden behoorden allen tot de zoogenaamde Antarc- 

 tische eend (Anas cristata) die alléén in 't zuiden van 't znidelijk 

 halfrond voorkomt. Beide sexen zijn bruin en van een kuif op 

 't achterhoofd voorzien. Hun hoofdsieraad is echter de vleugelspiegel, 

 die de prachtigste glanzende kleuren vertoont van purperblauw en 

 groen met wit afgezet. Deze eenden zijn ongeveer zoo groot als 

 onze Krakeenden. Hoewel ik dikwijls meerdere bij elkaar zag, zoo 



