dus mede" zegt hij. „Ik kan het niet helpen" zegt de kapitein, „vecht 

 dat maar op 't kantoor uit. Ik heb order direct te vertrekken". En 

 het logge vaartuigje zet zieh inderdaad in beweging. Wij varen 

 recht op Vuurland aan, dat als een donkere massa aan den horizont 

 verrijst. Het is mooi weêr. Op weg komen wij door troepen 

 witborstige schollevaars (Phalacrocorax albiventris) en meeuwen 

 (Larus dominicaines), die soms weg vliegen, soms rüstig op zijde 

 zwemmen. Wat verder komen wij schooltjes pinguins (Spheniscus 

 mageïïanicus) tegen, die meestal achter elkaar zwemmen. Soms 

 laten zij ons rüstig voorbij gaan, soms echter als wij dicht bij hen 

 zijn, schrikken zij plotseling, duiken tegelijk onder, komen wat 

 verder weer voor den dag, duiken met een sprongetje als een 

 bruinvisch weer onder enz., totdat zij zieh op veiligen afstand 

 achten. Het is zeer aardig om te zien. 



Na ± 1 '/a uur varen vraag ik den kapitein hoe laat wij aankomen. 

 „0, wij komen denkelijk vandaag niet aan land", zegt hij. „Gij zult 

 in de salon op de sofa moeten overnachten". Een koude rilling gaat 

 mij längs den rug. — De sofa in de salon was een vuile bank in 

 een vunzige läge localiteit, overvuld met stinkende Chileenen. — „Ik 

 ben hier voor 't eerst, en de haven te Porvenir is moeielijk binnen 

 te komen, de boot gaat niet hard en als het donker is dan durf 

 ik niet binnen te varen". „Maar", zegt hij troostende er bij, „als de 

 maan helder is, dan waag ik het en dan komt ge nog van avond aan". 



Ondertusschen varen wij steeds voort, oogenschijnlijk recht op 

 den wal aan, waar geen huis is te zien — en ik ben nieuwsgierig 

 waar die moeielijk binnen te komen haven ligt. 



Eindelijk na ± 37 2 uur varen, zijn wij dicht bij het land en daar 

 de maan ondertusschen helder te voorschijn is gekomen, zal de 

 invaart gewaagd worden. Vlak bij het land bespeurt men, dat er 

 een naar links inloopende vaart bestaat en die gaan wij binnen. 

 Wij gaan daarna naar rechts een hoek om, draaien dan nog weer 

 eens naar links om een landpunt, waarop zieh een aantal wilde 

 ganzen bevinden, en gaan weer naar rechts de baai in, aan welks 

 uiteinde zieh de lichten van Porvenir vertoonen. Nu zijn wij aan 

 den steiger en spoedig sta ik met mijn valies aan den wal. Bij 

 het afscheid van den kapitein had deze mij vol trots gewezen op 

 het goed gelukken der moeielijke invaart (in de kronkelende invaart 

 waren buitendien veel zandplaten) en had mij daarbij nog toege- 

 voegd: „Ik ben voor u ook blijde dat wij vannacht nog aan wal 

 zijn gekomen, want het was niet aangenaam voor u geweest zoo'n 



