47 



Kan men deze vogels niet van zéér nabij waarnemen, dan is 

 het uiterst moeilijk de juiste soort te onclerkennen, althans wan- 

 neer het vrouwelijke vogels zijn, want de mannelijke vogel behoeft 

 maar enkele tonen van zijn liedje (of wat daar dikwijls voor moet 

 doorgaan) te laten hooren, en hij heeft zieh aan dengene, die niet 

 verstoken is van eenige ornithophonognomische kennis, tegelijker- 

 tijd gei'dentificeerd. 



De beide soorten zwartkopmeezen mi, zijn evenzeer heel ge- 

 makkelijk, zoowel wat nun zang als wat nun onrustroep betreft, 

 te onderscheiden. Reeds geruimen tijd meende ik van de zwartkop- 

 meezen geluiden te hooren, die in karakter zoozeer uiteen liepen, 

 dat ik ze wel, in verband met mijne bekendheid met twee soorten 

 zwartkopmeezen, aan verschillende vogels moest toeschrijven. 



In den afgeloopen winter is mijn vermoeden tot zekerheid ge- 

 worden; onder meer andere had ik beide soorten zwartkopmeesjes 

 op het voederhuisje in den tuin. Tot laat in 't voorjaar heb ik ze 

 bijna dagelijks waargenomen, herhaaldelijk gevangen en weer los- 

 gelaten, en nauwkeurig gelet op h un gedrag en nun vocale prae- 

 staties. 



Beide soorten, de Glanskop zoowel als de Matkop, zijn bij winter- 

 dag op het voederhuisje te lokken met hennep en pinda's of Cura- 

 çaosche amandelen, welke laatste ik in fijn gesneden stukjes pleeg 

 toe te dienen. 



De Glans-zwartkopmees is direct te herkennen aan de gewoonte, 

 dat hij zijn bekje vol voedsel laadt, soms wel vijf à zes hennep- 

 zaadjes te gelijk, en er eerst dan, soms een heel eind, mee weg- 

 vliegt, wellicht om het voedsel, dat hij niet onmiddellijk gebruikt, 

 op een verborgen plaatsje (z.g. voorraadschuur) te verzamelen. De 

 Matkop vertoont deze eigenaardigheid nimmer, maar bepaalt er zieh 

 toe, evenals alle andere meezen, slechts één zaadje te gelijk mede 

 te nemen, dat hij in de naaste omgeving gaat bewerken. 



Dit verschillend optreden is zéér kenmerkend en bleek mij steeds 

 een betrouwbaar middel te zijn tot het bepalen van de soort. 



De geluids-quaestie is wat ingewikkelder en wat minder gemak- 

 kelijk duidelijk te maken; het is toch bijna onmogelijk vogelgelui- 

 den in phonetisch schrift, ook maar bij benadering, weer te geven. 



De Mat-zwartkop (P. atricapülus) heeft het meest karakteristieke 

 geluid. Zijn onrustroep bestaat uit een uiterst vervelend, klagelijk, 

 bijna zou ik schrijven zanekerig en landziekig, wat lang gerekt 

 neusgeluid, dat hij van drie tot zeven keeren achtereen herhaalt. 



