48 



Als volgt zou ik het kunnen weergeven: tjè — èh, tjè — èh, tjè — èh, 

 tjè — èh, tjè — èh, tjè — èh. (Het dwarsstreepje duidt op de gerektheid 

 van den toon en de è-klank is die uit het Flansche woord : „père"). 

 De Glans-zwartkop (Parus palustris) heeft een meer samengestelden 

 alarmroep, dien hij in zéér snel tempo afdraait. Hij klinkt mij zoo 

 in de ooren: etsjie tih tin tili tili tili tin tili tili tili ten '). (De 

 i-klank als in „dik", de è-klank als in „bek"). 



De zang van beide vogels is evenzeer geheel verschillend. Die 

 van de Mat-zwartkop vööral is typisch en onmogelijk met eenigen 

 anderen meezenzang te verwarren. Eigenlijk bestaat hij uit drie 

 gedeelten, die evenwel als één geheel, dus zonder tusschenpauzen, 

 wordt voorgedragen. De eerste strophe „errrr" is een volmaakt 

 Acrocephalus- of Calamodus-geluid.. Zonder den vogel te zien, zou 

 men stellig meenen, een vertegenwoordiger uit de rietzanger-familie 

 voor zieh te hebben. Het tweede gedeelte bestaat uit een wat 

 schril klinkend, even aangehouden „rie — iet", en de eindstrophe is 

 samengesteld uit een acht of meer malen herhaalden, zeer wellui- 

 denden fluittoon, die, even als het heele liedje, in ieder opzicht aan 

 den zang van den Waterrietzanger, Calamodus aquatica (Gm.) her- 

 innert 2 ). In letterteekens overgezet, ziet het lied van den Mat- 

 zwartkop er dus zoo uit: „Errrr rie — iet tu-tu-tu-tu-tu-tu-tu-tu". 



De Glans-zwartkop heeft een weinig beteekenenden zang. Zijn 

 heele lied is een snel, 10 à 15 maal herhaald, opgewekt klinkend : 

 „etsjuup". 



Dit zijn de meest voorkomende en gemakkelijkst te onthouden 

 geluiden der beide zwartkopmeezen. Vooral die van den Mat-zwart- 

 kop zijn karakteristiek en zelfs voor dengene, wiens gehoorzenuwen 

 niet zeer gevoelig op vogelgeluiden mochten reageeren, gemakkelijk 

 te herkennen. 



Bovendien noteerde ik nog van den Glans-zwartkop een hei en 

 krachtig „uwietjiet" en een meer zacht, lokkend „sie sie de di" 

 en van den Mat-zwartkop een zéér vlug : „tie te re tjieuw tjieuw". 

 Maar dit zijn geluiden, wier eigenaardigheid niet zoo sterk op den 

 voorgrond treedt en die dan ook lichter met andere meezenroepen 

 verward kunnen worden. [Den öden Mei van dit jaar (1912) trof ik 



1) Ook wel: u utjie ih ih ih ih ih ih ih ih in. 



2) Den, voor ons land zoo zeldzamen, Waterrietzanger hoorde ik in Juli en 

 Augustus 1911 herhaaldelijk zingen op een uitgestrekt drassig terrein onder 

 Wageningen. 



