50 



Over de verspreiding van het Korhoen (Lyrurus 

 tetrix (L)) in Nederland 



DOOR 



Dr. L. F. DE BEAUFORT. 



Van het korhoen, dat geboekt Staat als de schuwe bewoner van 

 uitgestrekte heidevelden, zou men kunnen verwachten, dat het, nu 

 de heidevelden alom ontgonnen worden, terrein verliest en in aantal 

 afneemt. 



Waar nu het tegengestelde waar is en, zooals bekend is, het 

 korhoen in de laatste 20 jaren zijn verspreidingsgebied in ons land 

 niet onbelangrijk heeft uitgebreid, daar loont het misschien onze 

 aandacht eenige oogenblikken aan de verspreiding van dezen vogel 

 te wijden. 



Nozeman, Houttuyn en Sepp deelen ons in hunne „Nederlandsche 

 Vogelen", deel II, 1789, op pag. 165, over het voorkomen van het 

 korhoen mede, dat deze soort „naar de grenzen toe van 't Mun- 

 stersche en van het Graefschap Benthem, in 'tTwentsche, Drentsche, 

 en Groningsche land, ook nu en dan in Salland, niet ongemeenzaam, 

 en als een aldaer huishoudende en voortteelende Vogel, wordt 

 aangetroffen." 



Bennet en Olivier in hunne „Naamlijst van Nederlandsche Vogels" 

 (1825) p. 321, sommen Groningen, Overijssel, Twenthe en Drenthe 

 op als streken, waarin het korhoen wordt aangetroffen. 



Schlegel noemt in zijn beide bekende werken „De vogels van 

 Nederland" (1854 — 1858) en „De dieren van Nederland", „Vogels" 

 (1860) geen nieuwe vindplaatsen. 



In Albarda's „Aves Neerlandicae" (1897) vinden wij dan op p. 62 

 omtrent het korhoen: „Op de heidevelden van Groningen, Friesland, 

 Drente, Overijsel en Gelderland broedënde. Heeft zieh in den laatsten 

 tijd ook in de provincie Utrecht vertoont." Hier wordt, voor zoover 

 mij bekend, voor de eerste maal gewag gemaakt van een uitbreiding 

 van het gebied van het korhoen en tevens Gelderland voor het 

 eerst vermeld onder de provinciën waarin het korhoen broedende 

 is aangetroffen. Daarmede is nog niet gezegd, dat het korhoen 



