74 



lederen ochtend gaat de paohter rond op zijn inlagen om eieren 

 te rapen. Gelukkig gaat hij hierbij oordeelkundig te werk, en kon 

 hij ons verzekeren dat 't aantal vogels niet vermindert, doch zieh 

 integendeel steeds uitbreidt. 



Na doze zoo interessante broedplaats bozochten we nog de wei- 

 landen achter den zeedijk, waar vele kluiten broedden. Eieren von- 

 den we niet, wel jongen die reeds, hoe klein ze ook waren, met 

 gemak een vrij breede sloot overzwommen. De oude vogels tracht- 

 ten door zieh lam te houden, door met hangende vleugels, neer- 

 gebogen kop en gebogen pooten weg te loopen, ons van hunne 

 jongen weg te lokken. Ook vlogen ze wel om onze hoofden om 

 dan naar beneden te schieten of om ons heen te draaien. 



Hier vlak bij zagen we een kleine kolonie van Sterna macrura. 

 Huri angstkreet was veel hooger en scherper, veel nijdiger dan van 

 Sterna hirundo. Ik geloof dat ook dit een goed onderscheidings- 

 middel is, evenals de pun ten der vleugels, die bij zittende vogels 

 tot ver over den staart reiken (bij Sterna hirundo lang niet zoover). 



Dien zelfden ochtend moesten we, nadat we van dit alles volop 

 genoten haclden met de tram weder naar Zijpe terug. Ook nu was 

 de vaart naar Numansdorp zeer interessant, vooral door 't buiten- 

 gewoon mooie weder. We zagen weder dezelfde vogels als op de 

 heenreis, alsmede enkele Bergeenden. 



Tegen den avond werd 't zeer drukkend en vertoonden zieh on- 

 weerswolken, en toen zagen we uit de tram op de Zuidhollandsche 

 eilanden, dat vele Steenuiltjes, voor de bui losbrak, nog even wat 

 voedsel gingen zoeken. Dien avond waren we voor 't eten weder 

 in Rotterdam terug, zoodat alle leden nog denzelfden dag thuis 

 konden zijn. 



