79 



vestigen, omdat zij er — althans broedend — vöör dien tijd nim- 

 mer werden waargenomen. 



Dit plotseling optreden als broedvogel van den Kuifleeuwerik in 

 streken waar hij vroeger niet of enkel 's winters voorkwam, is 

 overigens een bekend verschijnsel, dat in een groot deel van Europa 

 en op verschillende tijdstippen is waargenomen en immer de be- 

 langstelling der vogelkundigen in hooge mate heeft getrokken. 



De Kuifleeuweriken hebben, vooral in de laatste 100 jaren, gelijk 

 zoovele andere vogels — ik zou o. m. willen wijzen op net Zwarte 

 Roodstaartje (Phoenicurus titys (L.)), de Ortolaan {Ember iza liortu- 

 lana L.), de Grauwe Gors {Emberiza calandra L.), de Kramsvogel 

 (Tardus pilaris L.), de Koperwiek (Tardus musicus L.) on cle Euro- 

 peesche Kanarie [Serinas serinas (L.)) ■ — allengs hun broedgebied 

 van het Noord- en Zuid-Oosten naar het Westen uitgebreid. 



W. Marshall, die eene speciale studie van de geographische 

 verbreiding der vogels, en van het vogel-immigratie-vraagstuk 

 maakte, heeft over cle invallen van den Kuifleeuwerik in Midden- 

 en West-Europa veel belangrijks medegedeeld. 



De Kuifleeuwerik is, zegt hij, van huis ait een echte steppen- 

 bewoner, die oorspronkelijk thuis hoort in Azië, van af den voel 

 van het Chineesche en Mongoolsche gebergte, door Turkestan, Perzië, 

 het Trans-Kaspische gebied tot in Zuid-Rusland toe; hij ontbreekt 

 echter in West-Siberië en waarschijnlijk vormt de Oeral, of mis- 

 schien reeds de Wolga, de Oostgrens van zijn gebied. 



Van deze landen uit, is hij längs drie of vier verschillende banen 

 (Einfallslinien) Midden- en West-Europa binnengedrongen. 



Wellicht vöör vêle duizenden jaren reeds is de Kuifleeuwerik, 

 uit Bulgarije en Klein- Azië, längs het bekken der Middellandsche 

 Zee, naar de landen ten Zuiden der Alpen getrokken, tot aan den 

 Atlantischen Oceaan toe. Hier (nl. in Italie, Spanje, Portugal en 

 ook in de dalen van Graubünderland en Stiermarken) heeft hij 

 later een menigte variëteiten gevormd, die in kleur, vorm en 

 grootte en, merkwaardiger wijze, ook wat gezang en levensgewoon- 

 ten betreft, allerlei onderlinge verschillen vertoonen. 



Ook van de Cis-Alpijnsche moeten de diverse Trans- Alpijnsche 

 Kuifleeuweriken zieh duidelijk onderscheiden. 



Een tweeden toegang tot Midden-Europa vond de Kuifleeuwerik 

 door de „IJzeren Poort" längs den Donau naar Hongarije en Oos- 

 tenrijk. Ver voortgedrongen is hij hier echter niet. In 1864 was hij 

 nog niet waargenomen te Arnsdorf (Wienerwald). Zes jaar later 



