85 



kan hooren. Het scheen dat Goeggëuk zieh hiervan wol degelijk was 

 bewust en dikwijls amuseerde hij zieh door de menschen, en vooral 

 de theepluksters, met dat gedruisch te doen schrikken. De pluksters 

 kwamen dagelijks de geplukte theebladeren, die in groote pakken 

 op het hoofd gedragen werden, naar de fabriek brengen en zij 

 moesten dan mijn erf voorbijkomen. Goeggëuk had een goed schuil- 

 plaatsje gevonden in een dichtbebladerden boom op mijn erf, aan 

 den ka»t van den weg, alwaar hij, ongezien, de pluksters kon af- 

 wachten. Kwamen deze voorbij, dan vloog hij met groot gedruisch 

 uit zijn schuilhoek over de pluksters heen, en het angstgeschreeuw 

 van deze, het lachen en roepen van anderen, kortom, het geheele 

 lawaai, scheen hem erg te amuseeren. Met groote zelfvoldoening 

 zette de vogel zieh dan gewoonlijk neder op het een of andere pak 

 theebladeren op het hoofd van een der pluksters en liet zieh zoo 

 naar de fabriek brengen, op p. m. 50 meter afstand van den boom 

 gelegen. Was hij eenmaal daar aangekomen, dan vloog Goeggëuk 

 weder naar zij ne schuilplaats terug en werd bij andere voorbij - 

 komende pluksters het spelletje opnieuw afgespeeld. 



Nog aardiger is het geval waarin Goeggëuk niet alleen toonde 

 dat hij zijn verstand liet werken, doch ook een goed karakter en 

 een medelijdend hart toonde te hebben. Op een goeden dag kwam 

 een inlander mij een paar zeer jonge otters brengen. Het mandje 

 waarin zij gebracht werden, wercl op den grond neergezet ; ik kwam 

 naderbij en zag dat ze beiden nog blind waren. Zij stonden op de 

 achterpootjes in het mandje en met de voorpootjes op den rand 

 ervan, met open bekjes te schreeuwen. Op den grond lagen eenige 

 gekookte rijstkorrels, die bij het neerzetten uit het niet al te dicht 

 gevlochten mandje gevallen waren. Natuurlijk had cle inlander de 

 jonge beestjes met gekookte rijst gevoerd. Dat is goed voor alle 

 menschen en dieren, dus ook voor nog jonge, blinde otters, dacht 

 hij. Terwijl ik nog met hem stond te praten, hem vragende, waar 

 hij de beestjes gevonden had enz., en het geheele bediendepersoneel 

 naderbij gekomen was, kwam Goeggëuk op eens aangevlogen; hij 

 moest er natuurlijk weder het zijne van hebben. Het geschreeuw 

 der kleine zuigelingen had zijne attentie getrokken en hij kwam 

 vlak bij het mandje op den grond zitten. Eerst zat de vogel stil 

 het wonder aan te kijken en hield den kop nu eens naar den 

 eenen, dan weder naar den anderen kant, in eene schuine richting. 

 Men kon het den vogel aanzien, dat hij zieh nog geen rekenschap 

 kon geven van den toestand. Hij zag blijkbaar direct waaraan het 



