86 



bij de eueren haperde en begon met ijver met het uiterste puntje 

 van zijn grooten bek, de rijstkorrels op te nemen, en die voor- 

 zichtig in de open muiltjes van de kleine schreeuwers te leggen. 

 Deze werkzaamheid werd eene poos volgehouden. De blinde beestjes 

 wilden echter niet, zooals hij wilde. Telkens vielen de rijstkorreltjes 

 ait de open bekjes op den grond, maar telkens werden deze ook 

 weêr met ijver opgenomen en voorzichtig in de open muiltjes terug- 

 gelegd. Eindelijk hield Goeggëuk hiermede op. Een poosje bleef 

 de vogel weêr stil zitten kijken, de kop mi en dan scheef hou- 

 dende, alsof hij de zaak in stilte overdacht en dit werd ook opge- 

 merkt door mijne bedienden, die ik hoorde zeggen: „eükeur di 

 pikiran dem", hij zit er weder over te denken. Eensklaps scheen 

 hij tot bezinning te komen en vloog naar eene groote etenskast, 

 die dicht bij de keuken stond. Boven op die kast lag steeds een 

 bamboekoker, waarvan de opening met een prop gras of bladeren 

 werd dichtgestopt. In dien koker werd eene lekkernij geborgen 

 voor de vogels, vooral voor de insecteneters, bestaande uit groote 

 vette, donkerbmine aardsprinkhanen, „kassir", welke ook wel door 

 de inlanders gegeten worden. Hoewel Goeggëuk eigenlijk een vrucht- 

 etende vogel was, vond hij een kassir toch eene groote lekkernij. 

 Merkwaardig is het feit dat Goeggëuk, die zoo verzot was op 

 kassirs, en nu blijk gaf precies te weten, waar dat lekkers bewaard 

 werd, nooit er naar getaald heeft er in stilte van te snoepen. Wij 

 zagen hoe de vogel zijn uiterste best deed, de prop bladeren en 

 gras, met hevig rukken en trekken, uit den koker te nemen, en 

 dit gelukte hem ook eindelijk. Een groote, vette kassir kwam uit 

 den koker kruipen, werd toen met den bek gegrepen en naar de 

 kleine otters gebracht. Eerst werd de kassir, die nog leefde, een 

 paar malen tegen den grond geslagen, om hem te dooden en daarna 

 ontleed. Pooten, kop, borststuk en lijf werden gesepareerd en deze 

 stukken aan de kleine schreeuwers gevoerd. Doch hot ging evenals 

 met de rijstkorrels. De stukken vielen telkens weder uit de bekjes 

 op den grond. Daarop raapte hij eenvoudig al de stukken bij elkaar 

 en kneedde met den bek alles tot moes. Toen de „pap" klaar was, 

 werd deze bij beetjes in de steeds gapende bekjes gelegd. Deze 

 keer was Goeggëuk gelukkiger. De donkergekleurde, kleverige massa 

 bleef in de bekjes liggen, en toen alles opgevoerd was, vloog de 

 weldoener met een vroolijk „goeggëuk, goeggëuk" weg. Men kon 

 het hem aanzien, dat hij erg voldaan was over zijn liefdewerk. 



