95 



verdwenen, doch een spree aw scheen het aan boord langer te 

 kunnen uithouden, en snuffelde, zieh aan niemand störende, in alle 

 hoeken en gaten naar wat eetbaars. 



Bij zuid-oostelijken wind scheen de trek, die aan eenige, ééns 

 zelfs een 6-tal, voorbij vliegende leeuweriken en piepers kenbaar 

 was, uit 't westen te komen. 's Middags ontdekte men plotseling 

 twee postduiven in den mast en arriveerden er ook twee leeuwe- 

 riken aan boord, waarvan de ééne mijne donkergroene pet blijk- 

 baar voor een klaverzoodje aanzag, en daar gemoedelijk op rond 

 trippelde. De zeer vermoeide dieren werden weldra gegrepen en 

 van levensmiddelen voorzien, waarvan zij dankbaar proflteerden, 

 evenals een ef keep, die zieh tegen den avond onder de redclings- 

 boot had te slapen gezet. Te samen met één der postduiven deelden 

 zij de ruimte van een voor het doel aan boord zijnde kooi, waarin 

 's nachts ook nog een zieke pieper onderdak bekwam. In den namiddag 

 hadden wij nog even een Larus canus van nabij waargenomen, die 

 angstig piepte, en weldra bleek, door een jager, waarschijnlijk Ster- 

 corarius pomarinus, te worden achtervolgd, welke laatste na een 

 paar vergeefsche wedvluchten in noordoostelijke richting verdween. 

 Volgens de zeelui zijn deze, zooals zij zeggen „schijtejagers", bij 

 't lichtschip eene zeer gewone verschijning. 



In de vier lichtbundels van de lantaren kwam zoo nu en dan 

 wel eens een leeuwerik fladderen, doch de heldere nacht deugde 

 niet voor den trek, en de volgende nachten bleken daartoe nog 

 minder geschikt te zijn. 



Den 30sten September kwamen vöör mijn opstaan een spreeuw 

 en een cT merel aan boord. Deze laatste soort wordt door de zeelui 

 „marel" genoemd; den grutto schijnen zij onder dien triviaalnaam 

 niet te kennen. 



De geheele verdere dag leverde niets anders op als regen. Alleen 

 vertoonde zieh 's middags weer een jager, die eveneens naar 't noord- 

 oosten trok. De wind bleef dezen dag zuid ten oosten, later zuid 

 ten westen, de temperatuur schommelde evenals Zondag tusschen 

 13 en 14° C. Het weêr leende er zieh niet toe, om de vogels in 

 vrijheid te stellen, van welke intusschen de pieper 's morgens en 

 één der leeuweriken 's namiddags gestorven waren. De andere drie 

 bleven welvarend. 



Den lsten October stak een hevige wind uit 't Noord westen op, 

 en op de terstond vrij ruwe zee zag men nu nog minder dan daags 

 te voren. 's Morgens verpoosde zieh nog een koperwiek in 't want 



