109 



De vermeende pijlstormvogels waren dezen dag minder talrijk. 

 Daarentegen versehenen de jagers, die ik nu als zoodanig met aile 

 menschelijke zekerheid herkende, in iets grooter aantal. Een wulp 

 met körten snavel vloog in den namiddag geruimen tijd om ons 

 schip, doch scheen den moed niet te hebben, zieh bij ons neer te 

 laten, hetgeen alleszins pleitte voor des vogels goed inzicht in 

 deze zaak. 



Den 16<ien Mei vertoonden de jagers (stellig Stercorarius pomarinus) 

 zieh eerst recht in al hunne schoonheid. Verscheidene voorwerpen 

 in zeer verschillend vederkleed en met fraaie verlengde staart- 

 pennen zweefden soms uren lang vlak naast en achter ons schip, 

 terwijl zij meermalen kalm op 't water gingen zitten als men toe- 

 vallig eens een pruikje wier ontmoette, waaraan zij zieh dan blijk- 

 baar te goed cleden. Dit spelletje herhaalde zieh den daaropvolgenden 

 dag in die mate, dat mij weldra de lust bekroop, mijne slimheid 

 met die der vogels te nieten, met 't gevolg, dat weldra een lijntje 

 met vischhaken, voorzien van haringkoppen aan de verschansing 

 werd vastgemaakt. Zooais wel verwacht kon worden viel de ver- 

 gelijking in mijn nadeel uit, daar de lokaasjes rusteloos met eene 

 snelheid van 10 mijlen per uur van de eene golf op de andere 

 dansten, en geen der jagers er in de verste verte aan dacht, zieh 

 door zulk eene domme list te laten beetnemen. Ook de kleine 

 Procellaria's, waarvan er soms wel twintig stuks aanwezig waren, 

 moesten er niets van hebben, en vermeden angstvallig het Hollandsche 

 zeebanket. 



Den 18den Mei werd de ornis wederom met een nieuw lid ver- 

 reikt: een vaalbruine, langvleugelige vogel met witte onderzijde, 

 die eenzaam laag over de golvende vlakte zweefde, geheel op de 

 manier van den vermeenden Pußnus. Ik zag enkele exemplaren, 

 doch telkens maar één tegelijk. 



De duistere voormiddag van den 19den bracht een 8-tal Procel- 

 laria's boven ons kielwater, doch tegen 't middaguur kwam de zon 

 door en beroofde ons van de kleine gasten. Het viel mij dikwijls 

 op, dat het wit op den stuit dezer diertjes bij sommige exemplaren 

 zoo geheel verschillend in intensiteit kon zijn, zonder evenwel aan- 

 leiding tot soortsonderscheiding te geven. Dat zij werkelijk uit 

 gebrek naar de schepen komen, bleek mij dezen morgen ondubbel- 

 zinnig, daar zij als hongerige wolven aanvielen op een partijtje 

 broodkruimels, die de kok overboord had geworpen, misschien ook 

 begeerig naar andere diertjes, die mogelijk door 't brood werden 



