110 



aangelokt. Zij zetten zieh tusschen het afval neer, en pikten links 

 en rechts wat op. 



Op den 20ten kwamen wij in 't gebied van 't welbekende Sar- 

 gassum en traden ook de eerste vliegende visschen, benevens nog 

 enkele andere voor mij ongewone diersoorten op, maar van vogels 

 werd dien dag, evenmin als den 21sten en den 22*ten 5 lets bemerkt. 

 De 23ste Mei zou mij evenwel het heerlijkste schouwspel geven, 

 dat ik tot dusverre gedurende de zeereis bijwoonde ; tegen 't middag- 

 uur versehenen aan den blauwen hemel twee schtitterend witte 

 vogels met wel een naiven meter lange staartpennen, die sierlijk 

 achter hen aan wapperden. Het waren keerkringvogels, in al lmnne 

 nooit-volprezen schoonheid. „Wij noemen ze doorgaans bootsman", 

 verklaarde de stuurman der wacht, „omdat ze een pen (een voor- 

 werp, dat bij 't touwsplitsen gebruikt wordt) in nun' staart hebben, 

 terwijl we uwe jagers kle er makers noemen, omdat zij op dezelfde 

 plaats eene schaar bij zieh dragen." Nadat wij de beide zwervers 

 eenigen tijd op tamelijk grooten afstand hadden bewonderd, ver- 

 dwenen ze weldra aan den horizon, en lieten ons weer in de een- 

 zaamheid achter. Evenwel kwam er den 24*ten Mei tegen omstreeks 

 12 uur weer een op 't tooneel en evenals de beide vorige, hoog in 

 de lucht. Ook deze was nagenoeg geheel wit, doch verklaarde mij 

 de stimrman, dat zij gewoonlijk meer grauw getint zijn, en 't meeste 

 worden aangetroffen tusschen de eilanden en längs de rotsige kusten 

 van Zuid-Amerika. Ook zouden zij daar wel eens in 't scheepswant 

 komen rüsten, somtijds ten koste van nun leven. 



Dezen namiddag vloog ook weer een soortgelijke bruine vogel, 

 als wij den lS^en reeds waarnamen, laag over 't watervlak aan 

 ons schip voorbij. Vermoedelijk is 't een soort stormvogel geweest, 

 doch valt er omtrent de identiteit wederom niets met zekerheid te 

 vermelden. Den 25sten vertoonden zieh meerdere dezer vogels, hoewel 

 steeds slechts één enkele tegelijk, en kwamen ze mij voor, niet 

 te verschillen van de vermeende pijlstorm vogels uit 't Europeesche 

 gedeelte van den Oceaan, doch waren zij opvallend lichter bruin 

 gekleurd, en met geelachtige vlekken op de vleugels. Hunne onder- 

 zijde was weer geheel wit. Bij zonder talrijk werden zij den 26^n Mei, 

 en zag ik dien dag zelfs een troepje van ± 12 stuks tegelijk, die 

 zieh op 't water zwemmende tot twee maal toe zeer dichtbij lieten 

 naderen. Nu was ook duidelijk te zien, dat zij op jagers geleken, 

 doch de karakteristieke staartpennen misten, terwijl behalve eenige 

 gele teekening op de vleugels nog eene witte piek op den stuit 



