Ill 



en eene in den achternek hun eentonig bruin kleecl versierden. De 

 meeste dezer vogels vlogen met den wind mee naar 't noordwesten. 



In den middag kwam nog een onherkenbare witte vogel voorbij 

 en een klein malefijtje beschreef den geheelen dag door sinuslijnen 

 boven ons kielwater. 



Op den 27sten Mei in het Amazonewater gekomen zijnde, het- 

 geen ons duidelijk werd door de in zwartgroen veranderde tint der 

 zee (de Oostpassaat voert ni. dit rivierwater, nadat het zijn slib 

 heeft doen bezinken, längs de noordkust van Zuid- Amerika) ver- 

 minderden de bruine stormvogels, maar groeide het aantal kleine 

 Procellaria's achter ons schip aan tot 4. Het viel mij intusschen 

 op, dat deze diertjes warmer bruin getint schenen te zijn, en 

 breedere vleugeltjes schenen te bezitten dan hunne soortgenooten 

 in meer noordelijke streken, doch vertoonden zij overigens noch 

 in grootte, noch in kleur op den stuit eenig verschil met deze 

 laatsten. Gingen zij bij uitzondering al eens op 't water zitten, dan 

 was 't opmerkelijk, hoe hoog zij daarop bleven drijven, en hoe 

 licht zij dus onvermijdelijk moesten zijn. 



Als voorboden van het naderende land met zij ne zoo rijke avifauna, 

 versehenen in den namiddag een goede honderdtal sterntjes voor 

 den boeg, en kon men duidelijk hun krijschend stemgeluid hooren, 

 't welk ons desniettemin als aangename muziek in de oorenklonk, 

 nadat wij ons zoo langen tijd met niets dan stomme stormvogels 

 hadden moeten tevreden stellen. Hoezeer verlangde ik bij 't zien 

 van deze vogelzwermen (waarschijnlijk Phaethusa magnirostris) naar 

 het nieuwe land en de vreemde ornis, die de eerstvolgende dagen 

 ons zouden brengen. 



De Zondag van 28 Mei bracht ons opnieuw groote zwermen 

 sterntjes, die op den trek schenen te zijn, en die tengevolge van 

 de donkere kleur hunner vleugeltoppen in de verte sterk aan kie- 

 viten deden denken. Nog steeds volgden ons kleine stormvogeltjes, 

 niettegenstaande men 't mooiste zonnige weer genoot, dat een be- 

 woner van 't mwe Noorden zieh maar denken kan, en zelfs toen 

 de Prins Willem I in den morgen van 29 Mei vöör den mond der 

 Surinamerivier het anker vallen liet, en geduldig het gunstige tij 

 afwachtte, fladderde nog steeds een 5-tal kleine, bruin-schijnende 

 Procellaria's om ons heen, niet storm voorspellende, maar integen- 

 deel in 't heldere zonlicht de grenzelooze eentoonigheid der Suri- 

 naamsche zee een weinig brekende, en ons reizigers opvroolijkende 

 door hunne onvermoeide vliegpraestaties. Was het soms de zonder- 



