113 



en een jong exemplaar van Larus argentatus; de vogels waren 

 volstrekt niet schuw, doch zij kwamen toch geen enkele maal aan 

 dek. Ook eene zwarte zeeëend volgde ons vêle uren, echter door- 

 dien zij ons telkens een eind vooruit vloog, en zieh vervolgens 

 weer rüstig liet voorbij varen. De vermeende bruine stormvogels 

 bleven eveneens weer niet achterwege. 



Op den 6 de » November was 't aantal achter ons aan vliegende 

 drieteenige meeuwen aanzienlijk toegenomen; er waren zoowel oude 

 voorwerpen als jongen van 't zelfde jaar in even groot aarital aan- 

 wezig, welke laatste zieh door de zwarte vleugelfiguur terstond 

 deden herkennen. Wat echter bijzonder mijne aandacht gaande 

 maakte, was een tiental vogels, die ons eveneens achtervolgden, 

 en die tot eene species behoorden, welke ik dezen dag voor de 

 eerste maal te zien kreeg. Naar hunne spitse vlucht en dikken, 

 körten snavel te oordeelen, moeten 't ook eene soort storm vogel 

 of wel pijlstormvogel geweest zijn, doch geheel verschillend van de 

 tot nu toe waargenomene. Zij hadclen eene witte onderzijde, grijs- 

 grauwe bovendeelen, 'n afgeronden staart en een witten, hoogstens 

 van boven grauwbruin gekleurden kop. Laag over 't water scherende 

 volgden zij ons schip, en zetten zieh dikwijls op 't water neer om 

 wat afval op te pikken. 



Tot drie maal toe zag ik een strandlooperachtig vogeltje voor 

 ons uit vliegen, welk beestje des te meer mijne verwondering op- 

 wekte doordat het geruimen tijd op de golven ging zitten, en zeer 

 gemakkelijk daar weer uit op vloog. 



Op den 7 den November bleek mij reeds vroeg in den morgen, dat 

 het aantal ons begeleidende drieteenige meeuwen weer grooter ge- 

 worden was. Toch lieten deze vogels ons elken avond voor dat 't 

 donker werd geheel in den steek, en verdwenen dan spoorloos. 

 Dat het den geheelen dag dezelfde vogels waren, die ons verge- 

 zelden, werd bewezen door een exemplaar, 't welk kenbaar was 

 aan een uit zijn snavel hangend touwtje. Dikwijls staken deze 

 dieren de pootjes uit naar de latten van 't zonnescherm op ons 

 achterdek, doch zonder ooit zieh geheel neer te zetten. Nog veel 

 minder deden dit de grijze stormvogels, die ook nog talrijk aan- 

 wezig waren, maar steeds op eerbiedigen afstand bleven. Deze vogels 

 geleken eenigszins op de jongen van Larus canus, doch onderscheidden 

 zieh daarvan door hunne spitse, ongebogen vleugels, de effen grijze 

 kleur hunner bovendeelen, den körten, dikken snavel, en door hunne 

 eigenaardige wijze van zeilen. Met voorliefde schenen zij in zittende 



8 



