Dit viel niet direct mede, want de eerste vogels die ik zag, 

 waren . . . gewone Europeesche spreeuwen, die daar net deden zooals 

 zij bij ons doen. Alleen schenen zij mij iets minder druk, iets 

 minder bedrijvig, als waren zij onder den indruk dat zij vreemde- 

 lingen waren. Maar dat kan ik mij wel verbeeld hebben! De Euro- 

 peesche spreeuw (Sturnus vulgaris) is door wijlen Cecil Rhodes 

 naar de Kaap gebracht. Hij liet ze daar vliegen op zijn buitengoed 

 „Groote Schnur", dat tegen de hellingen van den Tafelberg te 

 Rondebosch, vlak bij Kaapstad, ligt, en vandaar uit hebben deze 

 vogels zieh verspreid, zonder zeer talrijk te zijn geworden. 



Bij de spreeuwen bleef het echter gelukkig niet. Een mooie, fijne, 

 roodbruine tortelduif kwam zieh zetten op een dak van een laag 

 gebouw over mij en ging uit de goot drinken. Het was een exem- 

 plaar van Turtur senegalensis, een soort die over een groot gedeelte 

 van Afrika verspreid is. 



Op het kort gehenden grasveld kwam nu een zwart en roodbruin 

 gekleurde vogel te voorschijn, die in vorm veel op ons roodborstje 

 geleek, maar slanker en wel tweemaal zoo groot was. Dit was een 

 „Cock robin", ook Jan Frederik genoemd, Cossyplia caff'ra, een soort 

 die zooals mij later bleek in de tuinen van Kaapstad veel voorkomt 

 en zeer gaarne gezien wordt. 



In den middag was het weder geheel opgeklaard en nu kon ik 

 van uit de tuinen van het hotel de prachtige omgeving bewonderen. 

 De stad ligt aan de baai en achter de stad verheft zieh de Tafelberg, 

 geflankeerd door Duivelsberg en Leeuwenberg. 



In den tuin stonden eenige zeer groote Australische araucaria's, 

 zoogenaamde Norfolk pines, en in die stekelige takken zaten een 

 groot aantal Kaapsche musschen, die bezig waren nesten te bouw^en. 

 Zij waren even bedrijvig als onze musschen; de mannetjes met de 

 fraaie zwart en witte kopteekening waren echter belangrijk mooier. 



Deze musch (Passer arcuatus) vervangt in Kaapstad onze musch, 

 die er gelukkig niet voorkomt. In den botanischen tuin, die vlak 

 bij het hotel ligt, en waar zieh ook het schoone Natuurhistorische 

 Museum bevindt, ging ik al spoedig eens rondwandelen en zag ik 

 een troepje brilvogels [Zoster ops capensis)^ dat door zijn klagend 

 geroep de opmerkzaamheid tot zieh trok. 



Een aantal grijze kwikstaartjes, Motacüla capensis^ die wonderlijk mak 

 waren, hepen overal op de paden rond, ijverig naar insecten zoekend. . 

 Ook af en toe kwam een grijze zwart-halsband tortelduit (Turtur 

 capicolü) neerstrijken, om weer weg te vliegen, zoodra iemand naderde. 



