10 



Toen kwameii euiiigu bruinvleugGl-spreeuwcn (Amyclnis niorio) 

 overvliegen en overal weerklinkt het gezang van do kaapkanarie 

 (Crithagra snlfurata). Maar men komt mij zeggen dat het eten 

 klaar is en wij moeten naar huis. 



Een half nur later gaan wij weer uit en ziillen nii de bergen 

 bestijgen. Wij volgen een der oevers van het stroompje en hoe 

 hooger wij stijgen, des te wilder worden de rotsen. Hier en daar 

 vormen groepen aloe's uiterst schilderachtige partijen en terwijl ik 

 zoo'n gedeelte gadesla, zie ik een aantal donkergrijze diertjes 

 ongeveer zoo groot als konijnen zieh in de rotsspleten verbergen. 

 Het zijn klipdassen [Hyrax capensis)^ een klein zoogdier, dat in 

 zijn bouw met de rhinocerossen verwant is, naar het zeggen der 

 ontleedkundigen, maar er zoo oppervlakkig maar weinig op gelijkt. 

 Het duurde niet lang of allen waren in hnn rotswoningen verdwenen 

 en hoewel ik nog geruimen tijd bleef wachten, kwam er toch niet 

 een terug. 



Wij verlieten nu het stroombed en beklommen een der hellingen 

 om zoodoende den berg te beklimraen. 



Wij Stegen het eene nur na het andere en hoe hooger wij stegen 

 hoe mooier de flora werd. Het waren varieteiten van erica's met 

 roode, rose, gelé en witte bloemen, het waren verder bolgewassen 

 met bloemen in vêle kleuren. Er waren struiken van den suiker- 

 boom (Protea) waarvan de bloemen, grooter dan bloemen van den 

 Phyllocactus maar ongeveer van denzelfden vorm, vol zijn met suiker- 

 water, zoodat een eetlepel van dat zoete vocht er uit loopt als 

 men ze omdraait. Dit vocht strekt de suikervogeltjes tot voedsel 

 en wordt ook gaarne door de bavianen gedronken. 



En al die bloemenpracht vond ik in een seizoen, waarin er volgens 

 de bewoners „geen bloemen" waren. Wat moet de bloeitijd opleveren ! 



Wij waren nu op den top gekomen van den berg, die wij bestijgen 

 wilden. 



Links van ons was een diepe vallei, rechts een uitgestrekte 

 vlakte met de zee in het verschiet. Vöör ons rotsen en weer rotsen. 



Om ons heen zweefden een dozijn groote roofvogels, gemakkelijk 

 te herkennen als behoorende tot een giersoort. Gyps kolbii. Ku eens 

 zweefden zij boven ons, dan weer onder ons over de vlakte en het 

 had den schijn alsof zij mij de gelegenheid wilden geven om ze 

 van alle kanten te bekijken. 



Met ver van ons vandaan was een diepe kloof in den berg. 

 „Dat is de aasvogelkloof", zeide mijnjongegids, „daar slapen de gieren". 



