11 



Wij gaaii nog oon uind verdor door bloüiunde struiken on schrikkcn 

 een steonbokje op, dat als een haas voor ons uitspringt; maar het 

 wordt nu tijd om terug te keeren en mijn vriendje stelt mij voor 

 als weg het stroombed van den bergstroom to gobruiken, die dicht 

 bij ons entspringt en die ons direct naar de farm zal leidon. 



„Er is zoo weinig water in, dat wij er niet veel last van zullon 

 hebben" merkt hij op „en het is de kortste wegen onderweg zullcri 

 wij längs een grot komen !" 



Ik keurde zijn plan good, maar had er spoodig berouw van, want 

 de glijpartij längs de glibberige steenen trap, die het water godurende 

 wie weet hoeveel eeuwen gevormd had, was zeker do ongemakkelijkste 

 wandehng die ik in jaren gemaakt had. 



De grot viol niet mode en eindelijk kwamen wij op een plaats 

 waar de stroom een waterval vormde, die door hooge steile rots- 

 wanden rechts en links omgeven was. 



De val was zeker een twintig meter hoog en er was geen denken 

 aan om den weg van het water te volgen. 



Voor 't oogenblik was mijn jonge gids ten einde raad, maar niet 

 voor langen tijd, want, nadat hij op zijn bulk naar den val was 

 gekropen, verdween hij in een spleet, die zieh in den linker rots- 

 wand be vend, welke den waterval omsloot. Niettegenstaande mijn 

 uitdrukkelijk verbod om zijn nek te broken, kruipt hij steeds vorder, 

 on na eonigo oogenblikken hoor ik van beneden een stem, die mij 

 triomphantolijk toeroept. „Het is heel gemakkelijk, kruip door do 

 kloof zoover gij kunt, dan zult gij een boompje vinden waarlangs 

 gij u naar beneden kunt laten glijden!" Ik volgde zijn raad op en 

 het was werkelijk niet zoer moeiolijk, indien er maar geen steen 

 losliet in die kloof, die nauwelijks bO c M. breed was, met gUbberig 

 gesteente links en den afgrond rechts! 



Ik vend het boompje dat als trap moost dienen on weldra stond 

 ik beneden ondor aan den waterval, en naast elkaar gingen wij op 

 een steen zitten om to zien wat or al zoo to zien was. 



Het was een prachtig plekje en wat ik zag loonde de mooito zéér. 



In do spleten dor rotsen grooidon struiken, die met hun lange 

 takken over hot water hingen en aan do punton dor takken van 

 een paar struiken hingen tallooze wevervogelneston, die den vorm 

 hadden van kleine kogelvormige rieten mandjes. Hot was een broed- 

 kolonie van gele wevors. In den linker rotswand van den waterval 

 was een scheur of kloof, gelijk aan die welke ons als weg godiend 

 had aan den anderen kant. 



