12 . 



In die kloof had een paar hamorkoppen {Scoj^m^s mnhretta) zijn 

 groot bolvoimig nest gebouwd, dat geheel van dood, althans kaal, 

 liout was samengesteld. Het nest scheen onbewoond te zijn, iets, 

 wat het jaargetijde in aanmerking genomen, vrij natuurUjk was en 

 daar het onbereikbaar was, van waar ik zat, moest ik mij verge- 

 noegen met het uit de verte te bezien. 



De hamerkop schijnt gaarne in rotsspleten te bouwen, althans 

 bij Oudtshoorn heb ik ook meer dan een dezer reuzennesten in 

 een rotswand gezien. 



Een dubbelgeband suikervogeltje, Gimiyris chal/jbaeus, kwam nu 

 ook de bloemen bij ons afzoeken en met moeite rukte ik mij los 

 van den waterval en zijn schoonheden. Wij vervolgden nu weder 

 den stroom, kwamen weer voorbij de plaats waar de klipdassen 

 woonden en zagen toen ook weldra Pottenberg voor ons liggen. 



De gebruikelijke koffle wachtte ons in de farm en spoedig ])e- 

 stegen wij onze auto, die ons naar Breda'sdorp terug moest rijden. 



Was onze rit 's morgens mooi geweest, oneindig veel mooier zou 

 de terugtocht zijn. Want de zon begon onder te gaan en als onder 

 een betoovering ondervond ik de bekoring van dat schoone en on- 

 eindig groote Afrikaansche land, dat zoo veiiaten schijnt en toch 

 ZOO vol leven is, en waardoor wij heenrolden met al de snelheid 

 van ons vervoermiddel. Eerst tooide de zon de wölken met gouden 

 randen, terwijl de blauwschijnende bergen zieh tegen een gelen 

 achtergrond afteekenden. Toen kwam er een onbestemde verlichting, 

 die de boomaloe's in de oude geheimzinnige vallei, waar wij 's mor- 

 gens doorreden, in even zoo veel spoken herschiep. Toen kleurde 

 zieh de gezichtseinder in z wartblau we tinten, en toen kwam de 

 maan door de wölken kijken en overgoot al het mysterie, dat ons 

 omringde, met haar zilveren licht en toen dook ook de maan weer 

 weg, en alles om ons heen werd donker en ik zag niets meer dan 

 den wit schijnenden weg, die verlicht werd door onze lampen. 



Een haas verdwaalde in den lichtbundel van onze lantaarns, wist 

 er niet uit te ontsnappen en werd eindelijk door den wagen over- 

 reden, echter zonder gedeerd te zijn, want hij bleef tusschen de wielen. 



Een kleine antiloop, die längs den weg gegraasd had, vluchtte 

 zijdehngs weg met verschrikte sprengen en toen . . . stonden wij op 

 eens stil, midden in de donkere woestenij ! 



De maan was nog steeds verborgen en heftige regenbuien met 

 windvlagen deden ons de keerzijde ondervinden van een autotocht, 

 wanneer de machine weigert. 



