14 



Eerst zag ik een aantal kleine vinken, ClLvysomitris totta, geel- 

 groen van onderen en met een rossigen rug, die op het draad zaten 

 en zongen dat het een aard had, hoewel het toch najaar was! Op 

 de steenhoopen zaten kleine gorzen met een zwarte streep aan den 

 kop op Witten grond en met bruine ruggen [Fringillaria capensis). 

 En zoo werd ik steeds verder gelokt, totdat uit een struikje een 

 grijs vogeltje met langen bek en waaiende, lange staartveeren [Pro- 

 merops cafer) te voorschijn kwam, zieh in de lucht verhief en op 

 een punt als stilstaande, met groote vleugelslagen en opgerichten 

 waaienden staart, een soort dans uitvoerde. Nog hooger kwamen er 

 kleine grijze vogeltjes te voorschijn als kleine braamsluipers met 

 stijle, schijnbaar uit drie lange veeren bestaande staarten {Prinia 

 maculosa?). Ondertusschen was ik al in het eigenlijke rotsgebied 

 gekomen en daar zat vlak bij mij een roodbruine rotslijster met 

 blauwe kop en rug {Monticola explorator) en liet mij, mij nieuws- 

 gierig opnemende, voorbij gaan. En tusschen al dat steengewar, hoe 

 hooger dat ik steeg des te mooier werden de bloemen. Bloedroode 

 grootbloemige erica's en later geelbloeiende, groote en kleine, in on- 

 eindige verscheidenheid. En dan struikjes met bloemen vol zoet 

 honingwater, en bolgewassen rood, rosa en geel. Van de eene be- 

 wondering verviel ik in de andere. En steeds hooger lokten mij de 

 bloemen en als ik een top beklommen had dan was er daarachter 

 weer een, die veel hooger was en veel mooier scheen. Eindelijk kon 

 ik niet hooger en het prachtige land in zijn eindelooze golvingen 

 en rotspartijen strekte zieh rondom mij uit. En terwijl ik daar zat 

 hoorde ik een vogeltje zacht zingen. Vlak bij mij, geen drie meter 

 van mij af, zat op een scherpe rotspunt een heel klein vogeltje 

 vergenoegd te zingen, terwijl zijn wijfje, dat zieh juist scheen ge- 

 baad te hebben, in een erica-struikje zijn natte veertj es zat te drogen. 



Het zangertje was een soort suikervogeltje (Änthrobaphes violacea), 

 zooals ik er nog geen had gezien. De kop en de mantel zijn metaal- 

 glanzend groen, het keeltje zwart, de rug bruinachtig en de geheele 

 onderzijde prachtig geelachtig steenrood ; het bekje is lang en gebogen, 

 de twee middelste staartveren zijn verlengd. Af en toe ging het 

 diertje van zijn rotspunt af en zocht voedsel in de erica-bloemen. 

 Het ging niet, zooals de kolibri's er vliegend vöör staan, maar sprong 

 van tak tot tak en stak zijn snavel in de lange bloemkelken. Dan 

 ging hij weer wat zingen en het wijfje wat voedsel zoeken. En 

 zoo dreven zij hun levenswijze in mijne onmiddellijke nabijheid, 

 terwijl ik bewonderend toezag. 



