50 



hier geheel de plaats innemen van het vee. Want Oudtshoorn is 

 het hoofdcentrum der struisvogelfokkerij , 



Na een half uurtje rijdens is het plotseling met de eucalyptus- 

 beplanting gedaan. De weg buigt naar hnks om en dan naar rechts 

 en volgt nu een rij läge bergen, die zieh aan den rechterkant ver- 

 heffen, terwijl naar links het land glooiend afhelt naar de rivier. 

 De helling rechts is op een ongeloofelijke manier volgegroeid met 

 opuntia-struiken, die, soms tot twaalf voet hoog groeiende, een on- 

 doordringbaar bosch vormen. Wanneer ik zeg ondoordringbaar, dan 

 is dat in de letterlijke beteekenis van het woord, want alles is met 

 scherpe stekels bezet. De Kaffers schijnen gaarne in deze bosschen 

 te wonen, althans herhaaldelijk ziet men een pad, dat van den weg 

 af in dit bosch van stekels leidt. Voigt men het, dan komt men 

 aan een open ruimte en vindt daar een of meer bewoonde hutten. 

 De opuntia is natuurlijk niet werkelijk inheemsch in Zuid- Afrika, 

 maar is daar eenvoudig verwilderd en haast niet uit te roeien, daar 

 elk fragment, dat op den grond ligt, wortel schiet en een nieuwen 

 struik vormt. 



De cactussen hadden een groot aantal rijpe vruchten, die sappig 

 zijn en vrij goed smaken en die, zoo het scheen, ook werden ge- 

 waardeerd door geelgroene wevervogels, die er vrij talrijk aan wezig 

 waren. Op een plaats, die door de cactussen was vrij gelaten, stonden 

 eenige doornacacia's in een groepje en in de onderste takken van 

 een dier boomen zat een zoogenaamde „bonte houtkapper" {Tri- 

 cholaema leucomelas)^ een zeer eigenaardige, tot de bucco's behoorende 

 vogel en de eenige van zijn soort, die ik in Zuid-Afrika zag. 



Na eenigen tijd längs de met cactus begroeide hellingen te zijn 

 gereden, soms geheel door deze prikplanten ingesloten, want op 

 plaatsen waren zij ook Unks van den weg aanwezig, kwamen wij 

 op een hoogte, waarvan men een prachtig uitzicht had over de 

 rivier met haar vruchtbare oevers, die ten deele weidegrond, ten 

 deeleboschgrond aanwezen. Opvallend waren eenige bamboe-plantages, 

 die zeer schilderachtig waren met hun hooge, elegante Stengels. 



Wij kwamen na aan een dorp en in de nabijheid daarvan zag 

 ik een prachtig mannetje Praüncola torquata, dat door zijn rood- 

 bruin, zwart en wit gevederte dadelijk opviel. Verder waren er 

 veel Golius striatus in de boomen. Niet lang nadat wij het dorp 

 voorbij waren, sloeg de weg naar links om en volgden wij den 

 loop van een bergstroom^ die door een smalle, kronkelende vallei 

 ons tegemoetstroomde. Van nu af aan begonnen wij flink te stijgen 



