51 



en werd het land steeds wilder en rotsachtiger. Op steenen in den 

 bergstroom zag ik driemaal een op den onzen gelijkenden ijsvogel, 

 met zwarten bek en donkerder blauw van boven {Alcedo semitorquata). 



Toen kwamen wij op een plaats, waar een ander stroompje vloeide 

 in den bergstroom, dien wij in zijn loop volgden. Daar waren steile, 

 rechte rotsen, in welker spleten kleine boomen groeiden. In een 

 dezer zat de prachtige wit-en-zwartbonte Ceri/le riidis^ zieh helder 

 afteekenend tegen den donkeren achtergrond. Het plekje was zoo 

 mooi, dat ik het ophouden, en na eenig wachten vertoonde de ijs- 

 vogel zijn kimsten, hoewel zonder succès, want hij ving niets. 



Na het zijriviertje doorwaad te hebben, volgden wij, steeds stijgcnde, 

 de hoofdrivier en op een breede plaats, waar een groot steenblok 

 boven het mischende water uitstak, zat weder een ijsvogel, ditmaal 

 een der reuzen van zijn soort, de bijna kraaigroote Ceri/le maxima. 

 Van boven is deze vogel blauwgrijs met wit gepareld. De kop is 

 zwart met wit ingevat en de borst is roodbruin. Lang zat hij stil, 

 toen vloog hi], zonder geluid te maken, weg, de ri vier stroomaf- 

 waarts volgende. Eindelijk verheten wij de rivier, en nog immer 

 stijgende te midden der rotsen, kregen wij opeens uitzicht op een 

 hoog gelegen vahei, die daar groen en frisch voor ons lag in deze 

 wilde omgeving. 



Nog wat verder daalden wij eenigszins en toen werden wij een 

 lang gebouw gewaar, het zoogenaamde Cango-hotel, waar wij uit- 

 stegen om te lunchen. De omgeving van het hotel was rijk aan 

 boomen en boschjes en al dadelijk zag ik troepjes van Colins striatus, 

 die op de bessen en andere vruchten aasden. Passer arcuatus was 

 talrijk en eveneens zag ik meerdere exemplaren van Tiirtur capicola 

 en senegalensis. 's Middags gingen wij te voet naar de grot. Onze 

 weg leidde ons over een klein bergstroompje, waarvan de oevers 

 dicht begroeid en vol vogels waren. Zoo zag ik een aantal prinia's, 

 die met hun bewegelijke, lange wipstaarten van struik tot struik 

 vlogen. Verder kwam af en toe een zoogenaamde cockrobin, ook 

 wel Jan Frederik genoemd [Cossypha caffra) te voorschijn en liep 

 vlug over den grond, met zijn roodbruinen staart op-en-neerslaande. 



Wij bestegen nu weer een helling en zagen voor ons een vrij 

 kale, althans slechts met gras en laag struikgewas begroeide hel- 

 ling, waartegen een voetpad kronkelde. Dit voetpad bracht ons naar 

 den ingang der beroemde druipsteengrot, die meerdere Engeische 

 mijlen in den berg zieh uitstrekt, meest naar beneden gaande. De 

 ingang van de grot is met rotspartijen omgeven en daar huisde 



