52 



een vrij groot gezelschap klipdassen, Hyrax capensis, die zieh bij 

 onze nadering dadelijk in de spelonken verborgen. Na een bezoek 

 aan een gedeelte van de Cango-grot, die de prachtigste witte, gele 

 en rose stalactieten en stalagmieten bevat (zie plaat II) en die bij 

 den ingang door eenige vledermuizen bewoond wordt, waren wij 

 blijde de benauwde, lauwe lucht uit de grot met de heerlijke buiten- 

 lucht te verwisselen en keerden we längs een ietwat längeren weg, 

 dan we gekomen waren, naar het hotel terug. Wij hadden nauwe- 

 lijks een honderdtal passen geloopen, toen wij opmerkzaam werden 

 op een langwerpig-rond voorwerp op den weg, dat bij nader onder- 

 zoek een schildpad bleek te zijn {Testudo jKirdalis), een soort, die, 

 zooals ons later bleek, op deze plaats vrij talrijk was. Op eenige 

 rotsblokken bewoog zieh een mooie rotslijster met blau wen kop 

 en rug en roodbruinen onderkant {Monticola explorator) en van boom 

 tot boom vlogen eenige roodvleugel-glansspreeuwen {Amy drus morio). 

 Ook troepen roodbekjes ontbraken niet, terwijl wij een troepje kleinere 

 francolijnen opsehrikten, die met veel geraas vlak voor ons opvlogen. 



Aan het hotel gekomen, bestegen wij weder ons rijtuig om den 

 terugtoeht naar Oudtshoorn te aanvaarden. Langs den weg, niet ver 

 van het hotel, groeiden een aantal zoogenaamde wilde tabaksboomen 

 en daar was een wonderlijk mooi suikervogeltje bezig de bleekgele 

 bloemen te onderzoeken. Het vogeltje was blauwzwart met glänzend 

 groenen rug en twee zeer verlengde staartvederen en heet de 

 malaehiet-suikervogel {Nectarinia famosa). Herhaaldelijk gedurende 

 dezen rit had ik gelegenheid deze vogelsoort te bewonderen, daar, 

 waar wilde tabak groeide, en die groeide nog al veel längs den weg. 



Toen wij, naar beneden afdalende, onze rivier weer vonden, kwamen 

 wij op een plaats, waar weg en rivier een hoek vormden tusschen 

 steile rotsen aan twee kanten. Daar ontstond door onze komst een 

 groote opsehudding in een troep van ± veertig zwartgrijze bavianen 

 {Cynocephalus porcarius), die, zooals hun gewoonte is, tegen den 

 avond van hun ontoegankelijke rotsen afgedaald waren om te drinken. 

 Vlug, maar met gepaste deftigheid, dus niet overhaast, namen zij 

 den terugtoeht aan. Het snelst liepen de wijfjes met de jongen, 

 die zij, indien deze nog zeer klein waren, op den rug droegen. Het 

 laatst kwamen de oude mannetjes, die, ieder oogenblik omkijkend, 

 als onder protest retireerden. Sommige kleinen, die zieh al wat 

 onafhankelijk voelden, liepen geheel alleen, als om te toonen, dat 

 zij zeer goed wisten, hoe men zieh bij zoo'n storing gedragen moet. 

 Alle wekten mijn bewondering op door de ongehoorde spierkracht, 



