54 



jaren de kust bedient. Gedurende het laatste uur, of wellicht wat 

 langer, gaat de spoor dicht längs de zee door zonnige duinen, die 

 veelal met een läge mimosa met gladde bladeren begroeid zijn. 

 Het hotel te Mosselbay ligt vlak bij een park, dat tegen de bergen 

 gelegen, gedeeltelijk is aangelegd, gedeeltelijk zieh in zijn oorspron- 

 kelijken plantengroei verbeugt. Mijn eerste wandeling, den morgen 

 na mijn aankomst, gold het park, daar ik verwachtte aldaar vogels 

 te vinden. Niet ver van den ingang was een groepje eucalyptus- 

 boomen geplant en een dezer boomen droeg aan de uiteinden zijner 

 dünne takken een geheele kolonie van wevervogelnesten, die er als 

 ronde mandjes aanhingen. Meestal ziet men deze nesten boven het 

 water hangen en het was de eenigste keer, dat ik ze boven droog 

 terrein zag. Eenige der bouwmeesters, die aanwezig waren, waren 

 geelgroen van kleur, maar natuurlijk niet in het voorjaarskleed, 

 zoodat het moeielijk was de soort te bestemmen. 



In een der andere boomen zat een groote uil met zeer lange 

 ooren, gnjsachtig bruin van kleur (Bubo maculatus?). 



Mijn weg vervolgend kwam ik in het oerwoud-gedeelte, waar 

 läge boomen afwisselden met protea-struiken. Daar stond een bank 

 en ik ging zitten, wachtende op de dingen die komen zouden. 



Het duurde niet lang of een mooie klauwierachtige vogel ver- 

 scheen op het tooneel. Hij was grijs met roodbruine vleugels en 

 wenkbrauwstreepen, en witte vlekken in den vrij langen geëtageerden 

 staart (TelepJionus cJiagra). Hij was vrij schuw en bleef niet lang. 

 Af en toe vlogen eenige roodvleugelspreeuwen (Amydrus morio) over, 

 zonder te gaan zitten. 



Toen kwamen eenige dubbelgebande suikervogels (Cinnyris cha- 

 lyheus) en zetten zieh op de bloemen der protea's om als uit een kopje 

 het suikerwater dat deze bevatten, op te drinken of liever er van 

 te drinken, want er zit wel een eetlepel vol zoet vocht in één bloem. 



De dubbelgebande suikervogeltjes waren nog bezig, toen met 

 schel gepiep een andere soort suikervogel kwam aanvliegen. Deze 

 was geheel fluweel zwart met groen op den kop en purperen keel 

 (Ginnyris amethystinus). Het was een wonderlijk mooi vogeltje, dat 

 wel een edelgesteente leek, want alles was glänzend. 



Ook dit dronk van het sap der protea-bloemen en zoo langzamer- 

 hand kwamen er nog meer van zijn soort, waarvan sommige exem- 

 plaren niet geheel in kleur waren, dus gedeeltelijk grijs. 



Nadat ik in bewondering de suikervogeltjes had gadegeslagen, 

 ging ik verder en kwam in een dicht begroeid gedeelte van het 



