55 



park. Daar zag ik oeii geheel olijfgroenen vogel zitten, ongeveer zoo 

 groot als een bulbul maar zwaarder gobouwd, meer als eon tanagra. 

 Deze maakte allerlei harde geluiden en verdween toen tusschen 

 de dichte takken na den dauw van de bladeren te hebben godron- 

 ken. Het was een exemplaar van Andropadus importunns. 



Terwijl ik zoo rondwandelde had ik herhaaldelijk een vreemden 

 roep gehoord, waarop dan onmiddellijk een welluidende weerklank 

 uit de verte scheen te volgen en niettegenstaande alle moeite was 

 het mij niet gelukt den muzikant of de muzikanten te zien. 



Eindelijk kwam ik op een plaats waar het pad een scherpen 

 hoek vormde, zoodat ik in twee richtingen tegelijk kon zien. Daar 

 stond een bank en ik ging zitten. Toen bemerkte ik eenige bewe- 

 ging in een struik + 20 meter van mij verwijderd en toeziend 

 zag ik een vogel, ongeveer zoo groot als ^s van een vlaarasche 

 gaai en er in vorm en bewegingen veel op gelijkende. 



Hij was van onderen warm isabelkleurig met geelwitten keel. 

 De bovenkop was donkerblauwgrijs en verder was hij grijs van 

 boven. Eerst zat hij zieh de veeren te pluizen, die vooral op den 

 rug zéér lang en vol waren. Toen schetterde hij als een gaai dat 

 pleegt te doen. Vervolgens bracht hij den geheimzinnigen roep 

 voort, die direct gevolgd werd door den welluidenden weerklank en 

 die uit de verte scheen te komen, hoewel ik zag dat hij het geluid 

 voortbracht. Het was als buikspreken! En nu ^vist ik wie de mu- 

 zikant was en dat het er maar één was. De Engelschen noemen 

 dezen vogel „the larger puff-backed bush shrike" (Laniarius ferru- 

 gmeiis), omdat hij de gewoonte heeft de zeer lange en voile rug- 

 veeren op te zetten. Deze zelfde eigenschap heeft de zoogenaamde 

 „lesser puff-backed bush shrike," die wit en zwart is, in nog meer- 

 dere mate. 



Geruimen tijd kon ik dezen vogel bewonderen, want hij had 

 geen haast en nam geen notifie van mijn aanwezigheid. Eindelijk 

 vloog hij weg en toen verlief ik het park, 's Middags maakte ik 

 een wandeling door de stad en zag daar op de kerk een reusachtige 

 zwerm roodvleugelspreeuwen (Amydnis morio), die het geheele dak 

 en voor zoo ver mogelijk den toren van het gebouw bedekten. 



Sjjreo bicolor zag ik slechts in zéér weinige exemplaren. 



Mijn wandeling voortzettende over de hooge rotsen längs het 

 zeestrand, zag ik af en toe exemplaren van „Klaas Piere wiet" 

 (Laniarius gutturalis)^ die zieh meestal, zooals hun gewoonte is, 

 verscholen onder de struikjes bij mijn komst. 



