59 



over fie olifanten van den Acldo-bush, want er zijn werkelijk nog 

 wilde olifanten in het zuiden van het zoo bewoonde Zuid-Afrika. 



Het Addo-bosch is een groote uitgestrektheid bosch, die zieh ten 

 nooi'den van Port Elisabeth uitstrekt. In 1^2 uur rijdt men per 

 spoor naar Addo en bevindt zieh dan midden in het boseh. 



Door een noodlottigen samenloop van omstandigheden is het mij 

 niet gelukt zelf het boseh te bezoeken en de olifanten te zien; ik 

 kreeg eehter de volgende information uit de betrouwbare bron 

 van Dr. Fitz Simons. Het bosch bestaat grootendeels uit mimosa 

 van dezelfde soort als die, welke de vroeger door mij genoemde 

 duinen bij Humewood bedekt, en de plantengroei is zéér dieht, maar 

 niet zeer hoog. Het geheele boseh is een staatsreservaat en de 

 olifanten mögen niet gedood worden. Er moeten ongeveer 90 olifan- 

 ten in het boseh zijn en zij versehillen een w^einig van den meer 

 noordelijk voorkomenden Afrikaansehen olifant. Juist toen ik in 

 Zuid-Afrika was, werd er hevig over de olifanten geredekaveld. 



De omwonende grondeigenaren hadden zieh nameliik tot de Kaap- 

 sehe regeering gew^end met een verzoek om de olifanten te mögen 

 uitroeien, daar deze, naar hun zeggen, gevaarlijk en hoogst sehadelijk 

 voor de omgeving waren. Een voorbeeld werd daarbij aangehaald 

 van een boer die door een olifant gedood zou zijn. Als gevolg werd 

 iemand uitgezonden om de zaak te onderzoeken, en het bleek dat 

 inderdaad iemand door een olifant gedood was, maar dat de olifant 

 alle reden gehad had tot deze terechtstelhng, aangezien de boer er 

 op uit was om den olifant te dooden. Hoewel de man het slaeht- 

 offer werd van zijn stroopen, stierf helaas de olifant later aan de 

 bekomen wenden en werd zijn lijk gevonden. Verder bleek, dat 

 een aantal olifanten door sehotwonden verminkt waren. Wat ein- 

 delijk de besehuldiging betreff, dat de ohfanten sehade in de om- 

 geving aanriehten, voornamelijk op plaatsen waar water was, zoo 

 was de opinio van den verslaggever, dat de olifanten uit dorst het 

 boseh verheten, daar in het bosch geen water te vinden was, en 

 dat dit euvel vanzelf zou ophouden indien men in het bosch een 

 drinkplaats wilde maken. Ten slotte bleek hem dat ook hebzucht 

 in het spei was, aangezien de omwonenden gaarne hun vee in het 

 boseh wilden jagen en dit zoo geleidelijk in bezit wilden nemen. 



Het eerste gevolg van het advies was een bespreking in het 

 parlement te Kaapstad, waarvan het voorloopig resultaat was dat 

 men de oliflmten wensehte uit te roeien, een tijding, die ik met 

 sehrik vernam en mij deed Snellen, eerst naar Dr. Fitz Simons te 



