60 



Port Elisabeth en later naar Dr. Péringuey, den directeur van het 

 Natuurhistorisch Museum te Kaapstad, die ik dacht, als zittende 

 het dichtst bij den zetel der regeering, er het meest toe zou kunnen 

 bijdragen om het vandaalsche besluit in te trekken. 



Beide heeren deelden gelukkig mijn verontwaardiging ten voile 

 en beloofden mij alles in het werk te zullen stellen om een be- 

 vredigend resultaat te bereiken, en met die belofte verhet ik Zuid- 

 Afrika. 



Thuis gekomen kreeg ik eenige maanden later het verblijdende 

 bericht dat de olifanten-kudde in stand zou worden gehenden, 

 alléén dat het getal wat verminderd zou worden en dat in de 

 eerste plaats de gebrekkige exemplaren zouden vallen. Möge alles 

 zöö gegaan zijn en de Addo-bush nog lang zijne olifanten behenden ! 



Een der redenen dat ik zelf de dieren niet kon gaan zien, is dat 

 zij ten gevolge der onrechtmatige vervolging zöö wantrouwend en 

 aanvalslustig zijn geworden, dat men mij zeide dat er maar één 

 persoon was uit Addo, aan wien ik mij veilig kon toevertrouwen 

 om hem als gids te volgen. Toen ik de eerste maal in Port Elisa- 

 beth was, trof het zöö dat deze persoon verhinderd was en toen 

 ik de tweede maal er kwam, was ik helaas ongesteld, zoodat ik 

 den vermoeienden gang door het bosch niet kon maken. 



Behalve olifanten zijn in 't bosch ook nog groote koedoe's (Strep- 

 siceros kudu) en veel bosch bokken [Tragelaphus sylvaticus) . De 

 boschbok komt nog veelvuldig in Zuid- Afrika voor, overal waar 

 aaneengesloten dicht, bosch is en ook de groote koedoe is in het 

 zuidoostelijk deel op dergelijke plaatsen nog niet zeer zeldzaam. 

 Een geluk voor het behend van den grooten koedoe is, dat deze 

 antiloop een betrekkelijk eenzame en verborgen levenswijze heeft 

 en bosschen bewoont, zoodat hij zieh aan het oog der menschen 

 kan onttrekken. De veel kleinere boschbok is natuurlijk veel tal- 

 rijker en te Port Elisabeth zag ik een photo van de jachtbuit van één 

 dag jagen, waarop, ik meen, elf stuks naast elkaar uitgespreid lagen. 



Te Port Elisabeth is een meute van parforce-honden, die dienen 

 om duikers (Cephalophus mergens) mede te jagen. Eén zulk een 

 Jacht heb ik mede gereden; het resultaat was echter, helaas, de 

 dood van een drachtig wijfje Oribi (Nanotragus scoparius)^ een 

 soort die, vrij zeldzaam zijnde, niet gejaagd mag worden. Het trof 

 dien dag dat geen duiker gevonden werd en naar ik vrees om den 

 vreemden gast geen „blank day" te bezorgen, joeg men wat men 

 vend, in casu de arme Oribi, hetgeen mij nog spijt! 



