63 



dra op de grens van de hoogvlakte. Ik zag daar grasland met eenig 

 vee, en het vee was zoo prachtig glänzend en vet en het gras was 

 in zoo'n overvloed daar, dat ik mij onwillekeurig afvroeg, waarom 

 loopt hier niet tienmaal meer vee? Die vraag heb ik in Zuid- 

 Afrika meer dan eens tot boeren-grondbezitters gericht, en dan was 

 het antwoord: „Och, wij hebben vee genoeg, dat is maar moeite!" 

 Ik zou hier dus ook wel weer dat antwoord gekregen hebben. 



De eerste vogels, die ik zag, waren een paar roodvleugel-spreeuwen 

 (Amydrus morio), die van een doornacacia wegvlogen, toen zij mij 

 zagen. Het zijn slanke, mooie vogels, lets grooter dan onze spreeuw, 

 glänzend grijs en blauwzwart, met roodbruine vleugelpennen, die 

 in de vlucht direct opvallen. Zij zijn meestal schuw, en als men 

 ze heeft opgemerkt, dan vliegen zij ook direct weg. Zij nestelen 

 in gaten in de hooge oevers. 



lets verder zag ik op een dooden boomtop twee zwarte drongo's 

 {Dicnirus ater), die zieh beter lieten bekijken. Vanaf hun zitplaats 

 deden zij rondvluchten om op denzelfden of op een dergelijken tak 

 terug te keeren. Het opvallende aan hen zijn de mooie lange vork- 

 staarten. Voortloopende kwam ik op een punt, waar ik een vrij 

 gezicht op de rivier had. Aan den overkant was een kloof en daar- 

 uit liep een zijriviertje, ook al weer heel langzaam, in de Buffel- 

 rivier. Op die plaats was, zooals bijna overal, ook bij de groote 

 rivieren als zij in den oceaan loopen, in Afrika het geval is, een 

 zandbank ontstaan, en daar zat rüstig op visch te wachten een 

 gewone blauwe reiger, Arclea cinerea. lets verder boven de hoofd- 

 rivier vertoonde een zwart-en-witte ijsvogel (Cenjle rudis) zijn vlieg- 

 kunsten. Snel klapwiekend, het lichaam rechtstandig, den bek naar 

 beneden gericht, de zwarte liervormige teekening in den witten 

 staart duidelijk zichbaar, hield hij zieh ± 30 voet boven het water 

 staande, om af en toe als een steen uit de lucht in het water te 

 Valien, geheel onder te duiken en ongeveer een meter verder weer 

 te voorschijn te komen en direct op te vliegen. Deze ijsvogel is 

 een waar sieraad der Zuid-Afrikaansche rivieren en stroompjes en 

 gelukkig nog vrij talrijk. Ik zag hem althans zeer dikwijls, terwijl 

 ik de andere soorten veel minder aantrof. Steeds de hoogte längs 

 de rivier volgende, kwam ik nu op eenige geelbuik-bulbuls {Pycno- 

 notiis capensis)j wier welluidend gefluit ik reeds uit de verte her- 

 kend had. Zij hebben het altijd vrij druk en zij vechten gaarne. 

 Uit een boompje dicht bij mij vloog een goudgeel- en- groene vink 

 spoorslags weg. Het was de welbekende Crithagra sulfurata, een 



