67 



Op de hoogte in een open veld achter het bosch, dat de stad 

 omgeeft, zag ik in het lange gras een groote vlucht der bij ons 

 als kooivogels zoo goed bekende kleine ekstertjes (Sperm.estes cucul- 

 lata). Deze vogeltjes schijnen een reusachtige verspreiding te hebben. 

 Onze kooivogels komen ten minste van de West-Afrikaansche kust 

 en hier vond ik ze in het zaidoosten van het werelddeel, Zoo in 

 het wild in de groote omgeving zien zij er pe uterig klein uit, daarbij 

 kort en als afgestompt; het zijn net kleine zwart-en-witte dobbel- 

 steentjes. Ook een vlucht roodbekjes zag ik in diezelfde buurt. 



Op de vrijstaande boomen of op doode takken der boomtoppen 

 in het bosch zelf zag ik een aantal zwarte drongo's, terwijl een 

 soort wesp ook in een boomtop een als een omgekeerde kleine bijen- 

 korf gevormd, zwart moddernest gebouwd had. Enkele boomstam- 

 men waren bekleed als met äderen van een bruine, kleiachtige, 

 harde stof. Dit waren de overdekte gangen der termieten, waar- 

 door zij zieh aan het licht onttrokken. 



In het bosch zag ik even de roode keel van den prachtigen 

 Layiiarius quachicolor, die zieh echter niet nader liet bekijken. 



Den volgenden dag deed ik een wandeling door het bosch achter 

 den zoologischen tuin in de richting van Umgeni. Daar zag ik een 

 aantal zwart bruine dikbekvinken {Amblyospiza alhifroyis) in de top- 

 pen der niet zeer hooge boomen. Deze vogels zijn ongeveer zoo 

 groot als een appelvink, maar dunner en slanker. Zij hebben reus- 

 achtige, hooge en zware bekken, die er uitzien, alsof zij de hardste 

 steenvruchten kunnen openbreken. Toch schijnt het, dat zij zieh 

 meer met het vleesch der verschillende in het bosch voorkomende 

 steenvruchten voeden dan met de kern zelf. Mr. Casey, de direc- 

 teur der Durbansche diergaarde, althans vertelde mij, dat hij groote 

 moeite had deze vogels aan zaad te gewennen, als hij ze had laten 

 vangen. Allerlei zacht voer, dus ook vruchten, aten zij gaarne, 

 eerst na zeer langen tijd begonnen zij zaad te eten, en eer zij 

 daar goed aan gewend waren, stierven er vele. Een paar dezer 

 vogels bracht ik levend naar Holland en tot nog toe maken zij het 

 best. Een witte vlek in de vleugels maakt ze zeer schilderachtig, 

 wanneer zij vliegen. Het wijfje is van onderen eenigszins geschubd, 

 maar overigens vrijwel aan het mannetje gelijk. 



Op een meer open plekje in het bosch, waar nog al bloemen 

 waren, trof ik groene suikervogels met gelen buik aan. Evenals de 

 soorten, die ik in het zuiden zag, waren ook dit weder prachtige 

 vogeltjes (Änthreptes collaris). 



