72 



In de haven te Kaapstad trof het, dat een ontelbare massa kleine 

 visschen bijeen was en vele honderden kleine, zwarte schollevaars 

 (Phalacrocorax capensis) deden zieh hieraan te goed. Het was een 

 merkwaardig gezicht deze vischvangst in het groot, die eindeloos 

 lang aanhield, en ik kon niet nalaten op te merken, waarom die 

 domme visschen niet weggingen, in plaats van daar opgepakt vlak 

 bij de oppervlakte te blijven en zieh te laten opeten. Een eenzame 

 pingoein {Spheniscus demersus) had zijn deel aan het feest en eenige 

 meeuwen deden ook mee. 



Toen wij 's middags uit Tafelbaai voeren, vlogen een paar roof- 

 meeuwen met liehte vlekken in de vleugels {Stercorarius antarcticus) 

 geruimen tijd om het sehip en kwam ook een albatros van de 

 kleinere soort (Diomedea melanoplirys) ons vergezellen. Deze alba- 

 tros was kenbaar aan twee gebroken veeren in de punt van een 

 der vleugels en deze vogel was nog steeds bij het sehip, toen wij 

 te Luderitzbucht in Duitseh-Zuidwest-Afrika aankwamen. Of hij ge- 

 durende al dien tijd bij of in 't gezicht van het sehip bleef, kan 

 ik natuurlijk niet zeggen, want van uit het sehip was hij niet al- 

 tijd ziehtbaar en 's nachts was elke contrôle natuurlijk onmogelijk. 

 Dat de vogel zelf echter van Kaapstad tot Luderitzbucht met het 

 sehip verband hield, is een feit. 



Op zee waren reeds den volgenden dag, nadat wij Kaapstad ver- 

 laten hadden, massa's Jan van Genten [Sida capensis) te zien; deze 

 broeden in grooten getale op enkele eilanden in de nabijheid van 

 Kaapstad (zie plaat III). De meesten waren in het volkomen kleed, 

 maar ook een aantal waren in jeugdkleed en één daarvan ver- 

 dwaalde gedurende een mistigen nacht aan boord en werd daar ge- 

 vangen. Een enkele mooie „Kaapsche duif" {Daption capense) werd 

 ook gezien. 



Den avond vöör den dag, dat wij Luderitzbucht bereikten, vloog 

 een klein zwart stormvogeltje met breeden witten band over den 

 staart aan boord en werd gevangen. Na het bezichtigd te hebben, 

 liet ik het weer vliegen. Dit laten vliegen van aan boord gevlogen 

 stormvogeltjes is altijd moeilijk, want de diertjes zijn als versuft 

 en er is veel overleg toe noodig om ze te bewegen van hun vleugels 

 gebruik te maken. De leefwijze der kleine stormvogeltjes is mij 

 steeds een raadsel. YUegt er een aan boord gedurende den naeht 

 en vindt men dit 's morgens, dan is het den geheelen dag als verbünd 

 door het licht en tracht zieh in donkere hoeken te verbergen. Tegen 

 do^ker wordt het dan levendiger en dan eerst is het mogelijk het 



