82 



den ooievaar in een nabijgelegen sloot water halen en dit dadelijk 

 daarop naar het nest brengen, waar hij er zijne jongen mee drenkte. 

 Zoowel de glinsterende waterstraal als de natte snavels van de oude 

 en de jongen waren in het heldere zonnelicht héél duidelijk zicht- 

 baar. Het is onmogelijk, dat dit door een brijige niassa zou veroor- 

 zaakt worden. 



Neen, dit was zéér zéker geenszins een brij-achtige voedselstraal, 

 doch zonder eenig voorbehoud water, dat even tevoren was opge- 

 nomen in den vlakbij gelegen boomgaard. 



Onze waarnemingen zijn overigens in volkomen analogie met die 

 van Brehm en Naumann. 



Dat deze niet in overeenstemming zijn met de observaties van 

 Hess en Fisoher-Sigwart ligt mogelijk wel dââraan, dat het hier 

 welhcht een individueele eigenschap geldt. Een feit is het echter, 

 dat althans deze Wageningsche ooievaars in den zomer van 1914 

 hun broedsel van water voorzagen en dat 's beeren Bürdet's bijdrage 

 volkomen overeenkomstig de waarheid is. 



Hetzelfde paar is dit voorjaar gelukkig weer op het oude nest 

 teruggekeerd, en ook zal ik waarschijnlijk in de gelegenheid zijn 

 dezen zomer nog enkele andere nesten van ciconia in voortdurende 

 observatie te hebben. Hopelijk zal ik dus in een der volgende afle- 

 veringen van „Ardea" nadere mededeelingen omtrent dit ongetwijfeld 

 hoogst interessante geval kunnen doen. 



Het is ook in onze dagen nog niet zoo verwerpelijk den levens- 

 regel van den ouden Jan Swammerdam op te volgen, waar hij ons 

 in zijn „Bijbel der Nature" den raad geeft: „Daarom moet menseer 

 voorsigtig syn om iets vast te stellen, hetgeen men niet in alle syne 

 omstandigheden geobserveert heeft, of men dient het met die omstan- 

 digheden te beschrijven, met dewelke men het ondervonden heeft"- 



