83 



Zieke boschduiven. 



Naar aanleiding van het gesprokene op de laatstgehouden ver- 

 gadering zond de Heer P. Lels het volgende relaas toe van de 

 bevindingen omtrent zieke boschduiven, opgesteld door zijn zoon, 

 den Heer M. Lels; welUcht vinden andere leden hierin aanleiding 

 hunne w^aarnemingen betreffende deze ziekte openbaar te maken. 



„In den zomer van 1914 heerschte onder de boschduiven in en 

 bij Alblasserdam eene ziekte. 



Zij kregen puisten op de pooten, zoowel op de teenen als boven 

 de hak, verder op den onderkant der vleugelranden en op den kop. 

 Deze puisten vormden korsten. 



Bij sommigen waren pooten en vleugels nagenoeg verlamd, ter- 

 wijl bij anderen de oogen waren dichtgezworen. 



Zeer veel verlamde vogels vonden den dood in het water; zoo 

 vischte ik er in het geheel 8 op uit onzen vijver en uit de slooten 

 rondom den tuin, alle waren sterk aangetast. Hierbij waren zoowel 

 nestjongen als oudere jonge vogels. 



Verder greep ik er 4, die verlamde vleugels hadden. Eén er van 

 heb ik een paar dagen gehenden. Het dier zat goed in de veeren 

 en at zeer veel; het maakte den indruk van verder goed gezond 

 te zijn. 



Merkwaardig is dat bij deze 12 niet één oveijarige was, alle 

 waren jongen van dezen zomer. Toen mij dit opviel, heb ik er in 

 Augustus vijf geschoten, waarvan twee jongen en drie overjarigen. 

 De jongen waren beide licht aangetast, de ouden totaal niet. 



Begin October schoot ik er één (jong), die een gezwel aan den 

 bovensnavel had en korsten op vleugels en pooten ; bovendien waren 

 de veeren zeer siecht ontwikkeld. 



Alle aangetaste dieren zijn zeer mager. 



Bij de tortelduiven heb ik van de ziekte niets bemerkt". 



MijRK Lels Pz. 



