92 



Zoo'n dag van bitte was 't j.l. Zondag 6 Juni. 



De Bilt meldde „zeer warm", wat zooveel zeggen wil als liaast 

 ondraaglijk. Al in den vroegen morgen, toen we ons in Rotterdam 

 naar het station D.P. begaven, glooide en zinderde de zon op alles, 

 wat binnen haar bereik kwam ; het gras was dorstig, de straat 

 stoffig, overal hingen al de jalouziën en markiezen neer, en toen 

 we aan Den Hoek bij elkaar kwam en uit de diverse coupés, spet- 

 terden de feile zonnestralen op de steenen hoofden aan den Nieuwen 

 Waterweg en sprak ieder met iedereen over de wärmte, terwijl 

 men zieh aan den overkant in de gloeiende duinen met een traag- 

 heid en loomheid aan het observeeren zette, dat het aan den te 

 doorworstelen legendarischen rijstebrij-berg deed denken. 



En toch — merkwaardig — bleek al spoedig, dat afleiding en 

 het buiten-zijn den meesten dra bevrijdde van den last der wärmte, 

 verplaatsende hunne aandacht en voorkomende een al te onzalige 

 overgave. 



Misschien ook, dat de blijde vacantiegedachte ons verzoenend 

 stemde, wijl deze een soortgelijke uitwerking heeft als een ver- 

 koelende dronk na een vermoeide wandeling. Dat komt, omdat 

 vrijheid, vacantie en zon elkander verdragen als voetbal en winter, 

 als schaatsenrijden en vriezen. 't Een heeft 'tander noodig, zonder 

 't een is 't andere in meer of mindere mate onmogelijk, onnuttig 

 of onwelkom. Als de zon er is en 't zomersche seizoen, dan is de 

 tijd daar voor vacantie, voor excursie en vogellief hebberij. Eer 

 niet. En zonder die wordt een vacantie ook nooit dàt. Zoodat deze 

 excursie aangenamor was dan 't vorig jaar in het Noorden, wat 

 zieh al dadelijk openbaarde in het groote getal deelnemers, zoowel 

 van leden als van geïntroduceerden. 



Door een niet te voorziene strubbeling aan het loket van 't sta- 

 tion D.P. liet het zieh in den beginne dreigend aanzien, dat onze 

 toeht niet door voorspoed zou begunstigd worden. De bureaulist 

 scheen in dit vroege oehtend-uur niet berekend op de blijkbaar 

 niet vaak voorkomende afgifte van 'n goeie dertig ééndaagsche 

 retourtjes naar Den Hoek, 'thad tenminste heel wat voeten in de 

 aarde, voor allen van een plaatsbewijs voorzien waren, en wellicht 

 was de helft te laat aan den trein gekomen, wanneer niet een lid 

 de kaarten en-bloc had genomen, aldus den slaperigen, suffigen 

 spoorman veel langdurig getel en gecontroleer besparende, zoodat 

 wij nog tijdig den gereedstaanden ti'ein bereikten, die ons aldra 

 naar Den Hoek van Holland voerde. 



