127 



Varia oologica 



DOOR 



A. A. VAN PELT LECHNER. 



DL. 



Cuculus canorus L. — Koekoek. Ter aanvulling van hetgeen 

 door mij op bladz. 14 van den 3en jaargang van dit tijdschrift om- 

 irent een ccmorus-ei van bijzondere grootte is medegedeeld, zij hier 

 vermeid, dat door Mr. J. H. Owen in 1911 bij Felsted (Essex) een 

 cmiorus-ei^ dat 2 dooiers bevatte, is gevonden, metende 26,4 X 18,8 

 mm. (The Field, July 22nci, 1911). 



Een afwijkend ei, in 1915 te Little Leighs (Essex) bij Accentor 

 modularis [L.) — Bastaardnachtegaal — door Mr. J. H. Owen ge- 

 vonden, beschrijft deze als volgt: „Vrij wel onder de gemiddelde 

 grootte; afwijkend in vorm; bijna zuiver wit van kleur, met een 

 scherp begrensden ring van kleine, roodachtig bruine vlekken om 

 de stompe pool; overigens zoo goed als ongeteekend". (British 

 Birds, 1915). 



Hierbij merk ik op, dat een vlekken-ring bij ccmon^s-eieren zéér 

 zeldzaam voorkomt; geen der 48 afbeeldingen in Key's werk b.v. 

 vertoont die teekening. 



Merops apiaster L. — Bijeneter. Het Bulletin of the British 

 Ornithological Club (XXXV, 1914, p. 38) vermeldt in een vergade- 

 ringsverslag o. a. het volgende: „Mr. E. C. Stuart Baker het een 

 legsel van Merops apiaster zien, dat als een unicum werd be- 

 schouwd, aangezien de eieren zoowel dieper, als aan de opper- 

 vlakte gelegen vlekken dragen." 



De eieren der Meropiclae komen in karakter geheel overeen o. a. 

 met die der Piciclae, Alceclinkkœ., etc. Wanneer men dus bij boven- 

 bedoeld legsel met een werkelijk pigment te doen heeft, waarvoor 

 het aanwezig zijn öök van dieper gelegen vlekken wel spreekt, dan 

 behooren deze eieren zeker tot de „rarissima". 



10 



