INLEIDING. 16 



gebracht , dat alleen twee langsaderen zijn overgebleven , die als de subcos- 

 taal- ader en de posticaal-ader (de beide hoofdstammen uit den vleugel wortel) 

 moeten worden beschouwd. 



In het hierboven gegeven voorbeeld van den vleugel eener Bcatopliaga (fig. 1) 

 loopt de discoidaal-ader ( ƒ ) rechtuit , althans met zeer geringe buigingen , naar 

 de vleugelspits; doch bij vele andere, meer ontwikkelde geslachten van Mus- 

 ciden (Tachininen , Dexinen , enz.) toont die ader eene neiging om zich te ver- 

 takken. Dit blijkt daaruit, dat zij zich bij de bedoelde geslachten, op eenigen 

 afstand voorbij de schijfdwarsader , min of meer hoekig naar boven ombuigt en 

 niet zelden , behalve die hoekige ombuiging , zich nog een eind wegs rechtuit 

 voortzet , zoodat het omgebogen gedeelte alsdan inderdaad eene vertakking 

 vormt. Dit omgebogen gedeelte der discoidaal-ader loopt meestal in den vleu- 

 gelrand uit , zeer dicht bij de uitmonding der cubitaal- ader (e) , doch meer- 

 malen gebeurt het ook , dat de uitmonding van beide die langsaderen in hetzelfde 

 punt samentreft, waardoor alsdan de eerste achtercel (6 1 ) gesloten is; of zelfs de 

 omgebogen discoidaal-ader treedt zoo sterk achteruit , dat zij aan 't eind in 

 de cubitaal-ader zelve uitloopt, waardoor de eerste achtercel dan niet alleen 

 gesloten, maar ook gesteeld is. Waar dit plaats vindt, is alzoo de middel- 

 dwarsader (w) niet de eenige verbinding van de beide aderstelsels , maar worden 

 deze door de aanhechting van de discoidaal-ader aan de cubitaal-ader andermaal 

 met elkander verbonden. Dit is onder anderen het geval bij eenige Musciden en 

 Conopsiden , en bij de geheele familie der Syrphiden. Dat de discoidaal-ader 

 overigens dikwijls verscheidene vertakkingen krijgt, zal later worden aangetoond. 



Ook de cubitaal-ader (e) bezit veel neiging om zich te vertakken ; zeer dik- 

 wijls toch stoot zij op eenigen afstand van hare uitmonding eene ader uit; 

 men noemt haar alsdan gevorkt ; een voorbeeld daarvan leveren de Tabaniden , 

 Thereviden , Leptiden , Asiliden , de meeste Bombyliden , eenige Empiden , 

 Chironomiden en Mycetophiliden. Bij de laatsten komt het niet zelden voor, dat 

 die vertakking door hare steile richting lichtelijk niet als zoodanig zou wor- 

 den herkend, maar al het aanzien van eene dwarsader verkrijgt. Bij diezelfde 

 familie (de Mycetophiliden) en eenige aanverwante familiën is het ook vrij 

 gewoon , dat de cubitaal-ader (e) aan haren oorsprong rechthoekig is omgebogen , 

 waardoor haar steile wortel het aanzien van een dwarsadertje krijgt , hetgeen te 

 meer bedriegelijk is, omdat de eigenlijke middeldwarsader (w) soms zoo scheef 

 staat, dat men geneigd zou zijn, juist deze voor de basis der cubitaal-ader 

 aan te zien. De afbeelding (pi. I fig. 2) van een vleugel eener Mycetophilide 

 moge tot opheldering van dit een en ander dienen. Men zal daarin opmerken, 

 dat de hulpader (i) dicht bij den vleugelwortel slechts als een klein puntje 

 uitsteekt; de subcostaal-ader (c) daarentegen is vrij lang; de radiaaUader ont- 

 breekt; de cubitaal-ader (e), die met een rechten hoek uit de subcostaai-adcr 

 voortspruit, loopt lijnrecht tot bijna aan het eind van den voorrand, en het is 

 aan hare uitmonding, dat de randader eindigt; de middeldwarsader [iö) ligt zeer 

 scheef, zoodat het al den schijn heeft, als ware zij de basis der cubitaal-ader 

 en alsof deze uit de discoidaal-ader haren oorsprong neemt, hetgeen eene 



