48 INLEIDING. 



8 3 ) zijn allen zeer 'ontwikkeld. Er zijn eindelijk vijf achtercellen , waarvan de 

 vierde (6 4 ) gesloten en lang gesteeld is en eene min of meer driehoekige cel 

 onder de discoidaal-cel vormt. 



De axillaar-ader (?") of de derde stamader , die uit den vleugelwortel ont- 

 spruit, waarvan bij de Musciden (fig. 1) en de Asiliden (fig. 3) geen spoor 

 te vinden is , maar welke bij de Mycetophiliden (fig. 2) eenigermate is aan- 

 geduid , is nergens zoo duidelijk als in de vleugels der Tipuliden , alwaar zij 

 vrij lang is en volkomen tot den achterrand der vleugels doorloopt. 



Nog zij ten slotte hier aangeteekend , dat bij de meeste Stratiomyiden de 

 discoidaal-cel, even als het geheele bovenste aderstelsel dicht naar den voor- 

 rand is opeengedrongen; die cel is daarbij klein en zeshoekig, en heeft het 

 eigenaardige, dat zij naar alle zijden straalsgewijze aderen uitstoot; de achter- 

 cellen zijn gewoonlijk onvolkomen , omdat de langsaderen , waardoor zij ge- 

 vormd worden , by vele geslachten der genoemde familie den vleugelrand 

 niet bereiken en tevens meestal flauw en kleurloos zijn. 



Er zijn verscheidene familiën , waarvan het aderbeloop der vleugels in meer- 

 dere of mindere mate van de hier gegeven voorbeelden afwijkt. Om evenwel 

 niet al te wijdloopig te worden , zal het beter zijn , de bijzonderheden daartoe 

 betrekkelijk tot de behandeling der afzonderlijke familiën uit te stellen. Het 

 vorenstaande zal , zoo ik hoop , voldoende zijn , om zich van het aderbeloop 

 der Diptera-vleugels eenig denkbeeld te maken en de daarvoor gebezigde uit- 

 drukkingen te verstaan. 



Zeer vele Diptera doen al vliegende een meer of minder krachtig gegons 

 hooien , hetgeen veroorzaakt wordt door de snel trillende beweging der vleugels 

 en de wrijving die deze met den wortel aan de wanden van den thorax doen 

 ontstaan. Dit gonzend geluid is vooral sterk bij Tabaniden, Syrphiden , de 

 grootere Musciden enz. ; ook de alom bekende steekmuggen (Culiciden) leveren 

 er het voorbeeld van. 



Reeds vroeger (blz. 1) is er op gewezen , dat bij enkele Diptera de vleugels 

 ontbreken of slechts in hoogst onvolkomen toestand voorkomen. Deze uitzon- 

 deringen bepalen zich tot de geslachten Epidapus onder de Sciarinen, Chionea 

 onder de Tipuliden , Myrmemorpha onder de Chloropsinen , eene soort van Tipula } 

 eene van Geomyza , eene van Borhorus , en voorts de geslachten Melophagus , 

 Lipoptena en Nyderibia onder de Pupiparen. Om bij het ontbreken der vleu- 

 gels toch de familie te herkennen , waartoe deze insecten behooren , moet 

 men zich derhalve aan andere kenmerken hechten en kan veelal het geheele 

 Uiterlijk voorkomen (de habitus) van het voorwerp dienen, iets wat in de 

 meeste gevallen niet moeiehjk is, maar waartoe toch eenige geoefendheid 

 vereischt wordt. 



TOOTEN. 



Gelijk bij alle gevleugelde insecten zijn ook bij de Diptera de pooten (pedes) 

 steeds ten getale van zes aanwezig , waarvan aan elk der drie segmenten van den 

 thorax een paar is bevestigd. Z'y bestaan uit vier deelen: 1°. de heup (córa), 



