Öü INLEIDING. 



familiën sterk zijn ontwikkeld, en dan niet zelden uitnemend geschikt worden 

 om tot kenmerken te dienen. Bij de mannetjes vooral zijn zij dikwijls zeer sa- 

 mengesteld en met vele aanhangsels en bijorganen voorzien. Het meest alge- 

 meen komen daarbij voor de tangen (focipes), zijnde twee tepelvormige of 

 liaakvormige organen van verschillende gedaante, die tot het vasthouden van 

 het wijfje, gedurende de paring kunnen dienen; alsmede een langwerpig middel- 

 orgaan , dat de eigenlijke roede (penis) schijnt te zijn. Wanneer de mannelijke 

 geslachtsdeelen van zeer samengestelde ontwikkeling zijn , dan wordt het hoofd- 

 orgaan ot liever den ganschen toestel het hypopygium genoemd, gelijk onder anderen 

 bij een aantal Dolichopoden , waarbij dit tegen den buik is omgebogen. Zijn de 

 tangen nog van een of twee paar andere deelen vergezeld , dan spreekt men 

 van de buitenste en binnenste aanhangsels (appendices extemae et internae) ; 

 nemen deze aanhangsels eene breede platte , bladvormige gedaante aan , dan 

 heeten zij lamellen (Jamellae). 



Bij de wijfjes treedt de eierbuis dikwijls te voorschijn in den vorm van uit- 

 cengeschoven ringen, op de wijze van een verrekijker; elders vertoont zij zich 

 als eene hoornachtige , langwerpig kegelvormige spits, waaraan alsdan meer of 

 min duidelijk een boven- en ondergedeelte is te zien, en waarvan het bo- 

 venste stuk soms weder uit twee zijdelingsche deelen bestaat. 



GEDAANTEWISSELING. 



De Diptera ondergaan eene volkomen gedaantewisseling , dat is uit het ei wordt 

 eene larve geboren, die zich na korter of langer tijd tot eene onbewegelijke pop 

 verandert, waaruit vervolgens het gevleugelde insect te voorschijn komt. Eene 

 uitzondering op dezen regel leveren eenige weinige vliegensoorten , bij welke de 

 larven reeds in het moederlij f het ei verlaten, waardoor die soorten levend- 

 barend of liever larvenbarend zijn. Eene tweede uitzondering vormen de familiën 

 der Hippobosciden en Nycteribiden, welker wijfjes, in stede van eieren, een 

 levend lichaam voortbrengen, dat in gedaante wel eenigszins op een ei gelijkt, 

 maar bijna zoo groot is als het moederdier en dat in de eerste oogenblikken 

 na de geboorte zich min of meer beweegt. Uit dit lichaam komt naderhand 

 niet eene larve, maar het volkomen insect te voorschijn, en het moet derhalve 

 worden beschouwd als eene pop of ten minste als eene geheel volwassen 

 larve , die op het punt staat om zich te verpoppen. Deze insecten , de eenigen 

 waarbij een dergelijk verschijnsel is waargenomen, worden daarom Poppen- 

 leggers (Pupipara Latr.) genoemd; de eierbuis eindigt hier in een blaasje, 

 dat zich sterk kan uitzetten en waarbinnen de larve uit het ei komt en zich 

 verder ontwikkelt. 



Even als bij alie andere insecten , worden de eieren der Diptera steeds gelegd 

 op zulke plaatsen als het meest geschikt zijn voor de larven, en waar deze reeds 

 dadelijk na het uitkomen voedsel kunnen vinden. Niet zelden worden de eieren 

 in aantal bijeen gelegd en zijn zij alsdan door eene gomachtige stof aan elkander 

 gehecht, 't zij met de punten tegen elkander, in den vorm van een snoer , 't zij 

 piet de zyden tegen elkander. Andere soorten, en daaronder tellen wy vooral 



