3'2 SYSTEMATISCHE RANGSCHIKKING DER DIPTERA. 



twee hoofdgroepen splitste , die hij Diptera orthorapha en Diptera cyclorapha 

 noemt. Deze verdeeling berust minder op kenmerken aan het volkomen insect 

 ontleend, dan wel op den toestand der pop en de wijze waarop het gevleugelde 

 insect deze verlaat; Bij de eerste hoofdgroep (de Orthorapha) is namelijk de 

 pop mummievormig en geheel vrij , of als zij in de larvenhuid besloten blijft, 

 dan heelt deze niet den vorm van een tonnetje en dient slechts ter beschutting 

 bij wijze van een cocon. Bij het uitkomen van het volkomen insect opent zich 

 de huid der pop door eene overlangsche spleet , waarbij zich hoogstens nog 

 eene kleine dwarsspleet aan het kopeinde voegt, zoodat de opening T-vormig 

 wordt. Somwijlen is de pop slechts schijnbaar vrij , en de zeer dunne larven- 

 huid omsluit haar in al hare vormen zoo nauw , dat men haar niet van de 

 gewone vrije poppen kan onderscheiden. Geheel vrije mummiepoppen komen 

 voor bij nagenoeg alle Nematoceren , bij de Tabaniden , Bombyliden en in 't 

 algemeen bij alle soorten , wier larven met eene vliezige huid zijn bekleed. De 

 schijnbaar vrije poppen zijn alleen by eenige Cecidomyiden waargenomen ; 

 mummiepoppen, die in de larvenhuid besloten blijven, zijn afkomstig van larven 

 met eene hoornachtige huid gelijk b. v. vele Stratiomyiden. 



Bij de tweede hoofdgroep (de Cyclorapha) daarentegen blijft de larve , als 

 zy tot pop verandert, altijd in hare huid besloten, die alsdan verdroogt en 

 verhardt en den vorm van een tonnetje aanneemt, maar niettemin door mid- 

 del van tracheën met de daarbinnen liggende pop verbonden blijft. Bij het 

 uitkomen van het volkomen insect splijt de huid overdwars aan het kopeinde, 

 bij wijze van een rond dekseltje. Deze manier van verpopping wordt bij alle 

 Musciden , bij de Syrphiden en nog eenige kleinere familiën aangetroffen. Het 

 "Verdient ook opmerking, dat in geen der andere insectenorden van deze 

 laatste wijze van ontwikkeling een tweede voorbeeld bestaat. 



Hoe natuurlijk die verdeeling ook zij, en ofschoon zij stellig ook met de 

 Organisatie van het volkomen insect verband moet houden, is het nogtans niet 

 zoo gemakkelijk, om voor de beide hoofdgroepen een afdoend onderscheidings- 

 kenmerk te vinden, waarnaar men bij het volkomen insect, ook als de vroe- 

 gere toestand niet bekend is , de afdeeling kan bepalen , waarin het thuis 

 hoort. Het aderbeloop der vleugels kan in de meeste gevallen daartoe in zoo- 

 ver dienen , dat de schijfcel in den regel bij ieder der beide afdeelingen op 

 eene verschillende wijze wordt gevormd, lntusschen is ook dit kenmerk niet 

 geschikt om de beide afdeelingen scherp van elkander te scheiden , want 

 langzamerhand gaat bij de laatste familiën der Orthoraphen (Doiichopoden , 

 Lonchopteriden) de eene vorm in den anderen over. 



Waar de schijfcel ontbreekt, en dit is bij vele familiën het geval, blijft weinig 

 meer over, waaraan men zich kan vasthouden. De sprieten komen dan nog 

 het meest in aanmerking. Bij de Orthoraphen met vleugels zonder schijfcel zijn 

 namelijk de sprieten veelledig en meestal lang, of als zij korter en slechts 

 drieledig zijn , dan is het derde lid geringd of met eene eindgriffel of eindborstel 

 voorzien. Bij de Cycloraphen daarentegen hebben de sprieten nooit meer dan 

 drie leden , en slechts zelden heeft het derde lid een eindborstel of eindgriftól j 



