52 I. CECIDOMYIDAE. 



grauwachtig, iriseerend , met donkergrauwe beharing; de voorrand zwart; de 

 aderen bruin; cubitaal-ader recht, aan haar einde iets naar beneden gebogen, 

 tamelijk ver van de vleugelspits uitmondende ; posticaal-ader recht , hare armen 

 duidelijk en boogvormig naar den achterrand loopende. 



De roodgele larve leeft , ten getale van 6 tot 8 bijeen , tusschen de jeugdige 

 blaadjes aan de spits der takken van onderscheidene wilgensoorten, welke blaadjes 

 zich alsdan slecht ontwikkelen en tot een bosje samengroeien. Ook de verpop- 

 ping heeft daarbinnen plaats. De mugjes komen in Juni uit. Aan eene rij 

 wilgenboomen in de duinen van Meerdervoort bij den Haag is de soort jaarlijks 

 te vinden. Winnertz vond ook dikwijls in den herfst de larven in omgekrulde 

 bladranden van Saïix aurita, en verkreeg dan het volkomen insect in het vol- 

 gende voorjaar, tegen het eind van April. 



40. Cee. heterobia Löw. — Syn. C. heterobia , Löw, Dipt. Beitr. IV. 35. 

 25; Winn. Linn. Ent. VIII. 223. 10; Schiner , Fn. austr. II. 373; — 

 C. saligna , Hardy , Annals of nat. hist. VI. 182; — C. üeophila, Löw, 

 Dipt. Beitr. IV. 35. 26 ; Winn. Linn. Ent. VIII. 222. 9. — C. termi- 

 nalis, Löw, 1. c. 35. 28; Winn. 1. c. 223. 11. 

 Deze soort gelijkt in alle opzichten op de vorige en is in volkomen toestand 

 moeielijk van haar te onderscheiden; zij is in den regel iets kleiner (zelden 

 meer dan 1,5 mm.) , en de cubitaal-ader loopt aan haar uiteinde minder vol- 

 komen recht , maar buigt zich iets naar beneden. 



Dit onderscheid zou voorzeker niet voldoende zijn , om haar als eene afzon- 

 derlijke soort aan te nemen , indien niet de larve eene andere leefwijze had ; 

 deze bewoont namelijk de mannelijke bloesems en de zoogenaamde wilgenro- 

 zen aan den top der takken van sommige wilgensoorten , soms ook de als een 

 peperhuisje samengerolde bladeren aan den top der takken van Salix fragïliè ; 

 z\j verpopt zich in hare woonplaats en het mugje komt in Juni uit. 



Indertijd door Dr. Wttewaall gekweekt en later ook door Dr. Weyenbergh. 



11. Cec. Urticae Perris. — Syn. Perris, Ann. de la soc. ent. de France , 



I. 9. 401; Winn. Linn. Ent. VIII. 239. 26; Schiner, Fn. austr. 



II. 377. 



1,5 — 1,75 mm. — Sprieten bruin, 16- tot 18-ledig, bij bet £ een weinig 

 korter dan het lichaam , bij het % ter halve lengte des lichaams ; de schaft- 

 leden in beide sexen gesteeld, doch bij het ? de vijf of zes laatste leden 

 zonder steeltje. Kop met de monddeelen , hals en thorax roodgeel; oogen 

 zwart; op den thorax drie glanzig zwartbruine , breede , soms samengevloeide 

 langsbanden. Achterlijf vuilgeel (<ƒ) of vleeschrood (?) , met smalle zwarte 

 dwarsbanden , door eene schubbige beharing gevormd ; de lange eierbuis geel. 

 Pooten zwart, met de heupen en wortel der dijen geel. Kolf] es bruin, met 

 den wortel van den steel geel. Vleugels bijna glasachtig, sterk iriseerend , 

 zwartachtig behaard ; de voorrand zwart , de aderen donkerbruin ; cubitaal-ader 

 zwak opgebogen en ver van de vleugelspits uitmondende; posticaal-ader recht 

 en vervolgens met stompen hoek naar den achterrand loopeade. 



