VI. BRADYSIA. 107 



De soorten zijn klein ; de grootste is ongeveer 2 mm. lang. Geen enkele soort 

 is tot dusverre hier te lande gevonden. 



TIL EPIDAPÜS Hal. (Ins. brit. Dipt. I. 7). 



Kop rondachtig; zuiger kort; palpen zeer kort, vierledig; oogen als bij 

 Sclara. Sprieten 16-ledig ; het eerste wortellid klein, napvormig ; het tweede 

 bekervormig ; het eerste schaftlid omgekeerd kegelvormig ; de volgenden cy- 

 lindrisch , zeer kort gesteeld , met uitstaande haren ; het eindlid klein , 

 ongesteeld. Thorax klein, eirond, naakt, vóór het schildje ingedrukt. Achter- 

 lijf zevenringig , kegelvormig, in 't midden verdikt; eierbuis met een paar 

 eindlamellen. Pooten slank , de schenen met zeer kleine eindsporen , doch 

 zonder zijdoorntjes ; voetballen bijna onmerkbaar klein. Kolfjes en vleugels ge- 

 heel ontbrekend. 



Daar van de eenige soort van dit geslacht alleen het $ bekend is , laat het 

 zich vermoeden , dat het £ wellicht onder de ^c/ara-soorten is opgenomen. 

 Winnertz kweekte verscheidene wijfjes uit een vermolmden stam van Carpinus 

 betulus. 



Epidapus venaticus Hal. — Syn. Hal. in Curtis' Guide , I1G4S ; id. Ins. 

 brit. Dipt. I. 7; Walk. Dipt. brit. III. 56. 1; Schiner, Fn. austr. II. 

 416; V.d. Wulp, Tijdschr. v. Ent. XI. 224; Winn. Mon. Sciar. 183. 185. 



$ 1,5 mm. — Zwartbruin; palpen geel; sprieten nauwelijks ter halve lengte 

 des lichaams ; de zijden des achterlijfs en de buik lichter van kleur, bijna 

 vuilgeel; de pooten mede vuilgeel. 



Eenmaal aan eene sloot in het Rijzenburger bosch in September (Six). 



Bij dit voorwerp was het achterlijf naakt , hetgeen in strijd is met de boven- 

 aangehaalde beschrijvingen van Schiner en Winnertz, die het achterlijf «rauch- 

 harig » noemen. Ik maak echter bezwaar om op dien grond alleen , en zonder 

 meer exemplaren te hebben gezien , hier aan eene tweede soort van het ge- 

 slacht Epidapus te denken. 



VIII. GNORISTE Meig. (Syst. Beschr. I. 243.). PI. III. fig. 15 , 16. 



Kop bijna halfkogelig; zuiger lang, hoornachtig, in den vormvan een snavel 

 naar onderen gericht; palpen even vóór het einde van den zuiger ingewricht , 

 vierledig; het eerste lid klein, het tweede lid het grootste en verdikt, het 

 derde en vierde bijna eirond; oogen een weinig uitpuilend, langwerpig rond, 

 aan de binnenzijde iets uitgehold; drie bijoogen in een driehoek, het middelste 

 kleiner. Sprieten boogvormig vooruitstekend, 16-ledig; de wortelleden naakt , 

 napvormig; de schaftleden cylindrisch , van ter zijde samengedrukt , kort en 

 fijn behaard. Thorax hoog gewelfd; schildje klein, halfrond; achterrug een 

 weinig gewelfd. Achterlijf zevenringig, slank, in de zijden samengedrukt; anus 

 bij het <ƒ kolfachtig verdikt, met korte tang. Pooten lang en stevig; heupen 

 sterk verlengd; schenen met eindsporen en zijdoorntjes. Kolfjes matig groot. 



