XXX. ALLODIA. 147 



of met gele schoudervlek ; in de zijden van den thorax en aan den rand van 

 het schildje zwarte borstels. Achterlijf slank, aan den wortel vernauwd, zwart- 

 bruin, meestal met grootere of kleinere gele zijvlekken ; bij het <ƒ het eindlid 

 groot, iets langer dan de zesde ring, geel of bruingeel, met matig groote tang. 

 Pooten geel , de schenen bruingeel ; de eindsporen en de tarsen bruin ; het 

 tweede heupenlid met zwarte stip ; achterdijen van onderen met een bruin 

 streepje; aan de voorpooten de schenen bijna even lang als het eerste tarsenlid. 

 Kolfjes bleekgeel. Vleugels glasachtig, aan de spits een weinig verdonkerd, aan 

 den voorrand met gele tint. 



Bij den Haag en te Scheveningen eene der meest gewone Mycelophiliden; of 

 zij overal zoo veel voorkomt, moet ik betwijfelen, omdat mij verder geen andere 

 vindplaats bekend is dan Utrecht en Driebergen (Six). 



Het exemplaar , door mij vroeger als Mycet. longicornis beschreven , is mij 

 later gebleken slechts eene variëteit van ornaticollis te zijn. 



2. All. crassicornis Stann. — Syn. Mycetoph'üa crassicornis, Stann. Obs. 

 de Mycet. 22. 20; Walk. Dipt. brit. III. 20. 29; — Allodia crassicornis, 

 Winn. Verh. zool. bot. Ges. XIII. 828. 2; Schiner, Fn. austr. II. 407 ; — 

 Myeetophila spinicora, Zett. Dipt. Scand. XI. 4223. 39. 

 4,5 — 6 mm. — Aangezicht en palpen geel; vooi hoofd zwartbruin met grijzen 

 of aschgrauwen weerschijn; sprieten bij het £ zoo lang als kop en thorax, 

 cylindrisch , bruin , met de wortelleden en soms ook de onderste schaftleden 

 geel; bij het $ de sprieten (pi. V. fig. 5) nauwelijks zoo lang als de thorax; de 

 wortelleden geel; de schaft van onderen verdikt en daardoor langwerpig kegel- 

 vormig, bruin of van de basis af met meer of minder uitbreiding geel of 

 bruingeel. Thorax bruin of grauwbruin, met aschgrauwen weerschijnen aandui- 

 ding van drie donkere ineengevloeide langsstrepen ; de schouders soms een weinig 

 roodgeel; schildje en achterrug donkerbruin; borstels in de zijden van den thorax 

 en aan den rand van het schildje zwart. Achterlijf geel ; de vier eerste ringen 

 met donkerbruine rugvlekken, de vijfdeen zesde ring donkerbruin, meest met 

 gelen achterrand; bij het cT het eindlid bijna zoo lang als de zesde ring, geel; 

 de tang matig groot, driearmig, de eene arm priemvormig en behaard, de 

 tweede breeder, van boven behaard; de derde rond met snavelvormige spits, 

 naakt; bij het $ de gele kleur van het achterlijf teruggedrongen tot den buik, 

 den zijnaad en den achterrand der ringen. Pooten geel, de schenen bruinachtig , 

 de eindsporen en tarsen bruin; de heupen aan de buitenzijde en de dijen van 

 onderen aan den wortel met een zwart streepje ; het tweede heupenlid en de 

 spits der achterdijen met zwarte stip ; aan de voorpooten de schenen ongeveer 

 even lang als het eerste tarsenlid. Kolfjes geel. Vleugels met gele of bruingele 

 tint ; aderen zwartbruin ; basis der onderste vorkcel iets meer naar den vleugel* 

 wortel dan die der bovenste. 



Niet zeldzaam bij den Haag, in April en Mei; voorts te Leiden (V. V.), 

 Noordwijk (Piag.), Rotterdam (Frans.) en Utrecht (Six), 



