XXXVI. sciophïla. 169 



cf 6,5 mm. — Kop bruin; het voorhoofd grauwachtig. Sprieten anderhalf- 

 maal zoo lang als kop en thorax, zwartbruin, met de wortelleden en het eerste 

 schaftlid vuilgeel. Thorax grauwbruin met groote gele schoudervlek , zoodat de 

 donkere kleur zich in den vorm van drie samengevloeide langsbanden vertoont ; 

 schildje bruin. Achterlijf slank , aan den wortel verdund , zwartbruin met den 

 achterzoom der vier eerste ringen , alsmede den buik en de genitaliën geel ; 

 soms de gele kleur zeer uitgebreid , zoodat op de voorste ringen alleen van 

 boven eene donkere vlek overblijft. Heupen en dijen geel; schenen bruinachtig; 

 tarsen benevens eene streep op de achterste heupen donkerbruin ; eerste lid 

 der vooi tarsen een klein weinig korter dan de schenen. Kolfjes bleekgeel. 

 Vleugels grauwachtig met donkerbruine aderen en iets verdonkerde spits ; uit- 

 monding der hulpader in den voorrand boven de tweede helft van het vierhoe- 

 kige celletje; de steel der bovenste vorkcel korter dan de onderarm; wortel 

 der onderste vorkcel onder de middeldwarsader. 



Driebeigsche bosch , in het najaar (Six). 



10. Sc. acstiva V. d. W. (n. sp.) 



g 3,5 mm. — Kop bruin; voorhoofd grauw; sprieten bijna dubbel zoo lang 

 als kop en thorax, zwartbruin, met gele wortelleden. Thorax grauwbruin, met 

 de schouders en eene vlek aan den vleugelwortel geel ; schddje bruingeel. Ach- 

 terlijf zwartbruin ; tweede , derde en vierde ring met gelen achterzoom ; de 

 buik , althans aan den wortel , alsmede de genitaliën geel. Pooten bleekgeel ; 

 de eindsporen der schenen , zoomede de tarsen bruin ; dijen van onderen aan 

 den wortel zwartachtig gevlekt ; eerste lid der voortarsen ongeveer een zesde 

 korter dan de schenen. Kolfjes geel. Vleugels met grijsachtige tint en bruine 

 aderen ; zoowel de uitmonding der hulpader in den voorrand als het dwars- 

 adertje , waardoor de hulpader met de subcostaal-ader is verbonden, boven de 

 tweede helft van het vierhoekige celletje ; de steel der bovenste vorkcel langer 

 dan de onderarm (ongeveer 5:3); wortel der onderste vorkcel onder de 

 middeldwarsader. 



Het $ te Driebergen, in Juni (Six). 



Deze soort staat in nauwe verwantschap met de beide vorigen , alsmede 

 met Sc. Lucorum Winn. en komt in het aderbeloop der vleugels en de teekening 

 van den thorax groolendeels daarmede overeen; zij kan echter niet als eene 

 dier soorten worden bestemd. Van nigricornis onderscheidt zij zich door den 

 gelen wortel der sprieten ; van tumida door den langeren steel der bovenste 

 vorkcel: van Lucorum eindelijk door de teekening des achterlij fs , waar de ach- 

 terzoom <*i niet de voorzoom der middelste ringen geel is. In habitus bestaat 

 ook groote overeenkomst met Sc. incisurata Zett. , doch de volkomen uitmonding 

 der hulpader in den voorrand doet haar dadelijk van deze onderscheiden. 



11. Sc. ornata Meig. — Syn. Meig. Syst. Beschr. 1. 250. 10; Zett. Dipt. 

 Scand. XI. 4114. 12; Winn. Verh. zool bot, Ges XIII. 725. 18; 

 Schiner , Fn. austr. II. 454. 



